Soevereiniteit

Wil minister Reynders het vredesakkoord voor DR Congo echt verdedigen?

Wil minister Reynders het vredesakkoord voor DR Congo echt verdedigen?

Druk op Rwanda en Oeganda blijft nodig

Het vredesakkoord dat zondag 24 februari 2013 in Addis Abeba werd ondertekend, is geen garantie op vrede. Na 15 jaar oorlog heeft het Congolese volk nochtans meer dan recht op vrede en moet er een einde komen aan de destabilisatie en straffeloosheid in het Oosten.


Gedurende maanden maakte de rebellenbeweging M23 het Oosten van Congo onveilig. Het vredesakkoord lijkt hierop geen sluitend antwoord te bieden. Niet in het minst omdat de verantwoordelijken voor de agressie, Rwanda en Oeganda, onvoldoende worden aangepakt.

Afscheid van Hugo Chávez - solidariteit met het Venezolaanse volk

Afscheid van Hugo Chávez - solidariteit met het Venezolaanse volk

Hugo Chávez Frías, president van Venezuela, is op 5 maart overleden in de Venezolaanse hoofdstad Carácas, na een lange strijd tegen kanker. Hij werd 58 jaar, en stond 15 jaar lang aan het hoofd van de ‘Bolivariaanse revolutie’. Hij blies een frisse wind van verandering, niet alleen door Venezuela maar door heel het Latijns-Amerikaanse continent.


Chávez was de eerste om de neoliberale politiek en de almacht van de multinationals radicaal in vraag te stellen. Hij gebruikte de (olie) rijkdom van Venezuela voor de ontwikkeling van zijn land, voor de sociale vooruitgang van zijn volk en voor de solidariteit met andere landen in het Zuiden. Met grootscheepse sociale projecten, gesteund door Cuba, slaagde de Venezolaanse regering erin de armoede drastisch terug te dringen.

Zitten de Malinezen op het Belgische leger te wachten?

Zitten de Malinezen op het Belgische leger te wachten?

Op dinsdag 15 januari 2013 besliste het kernkabinet onder leiding van premier Di Rupo om België opnieuw te laten deelnemen aan een westerse militaire interventie. De verkoopsslogan past deze keer binnen het mantra van de 'War on Terror'. Na het debacle van Libië is het niet te geloven dat de Belgische overheid trouw blijft zweren aan dit soort rampzalige interventies.


2 C-130 transport vliegtuigen, 2 ambulance-helikopters en 75 troepen worden door België uitgestuurd om de Franse oorlogsinspanningen in Mali te vervoegen. Doelstelling: Extremistische moslims van de macht verdrijven in het noorden van Mali en, godbetert, de democratie. Zeer ongeloofwaardig als je het ons vraagt want zowel in Libië in 2011, als in Syrië vandaag (1), zijn het net deze extremisten die van onze steun konden genieten.

Er is niet te weinig maar te véél inmenging in Syrië

Er is niet te weinig maar te véél inmenging in Syrië

De militaire en politieke druk op Syrië wordt opgevoerd: NAVO-raketten voor buurland Turkije, diplomatieke erkenning voor een groep opposanten in de plaats van de Syrische regering, wapentuig en steun voor de rebellen. Dat alles komt bovenop Europese economische sancties, die al 18 maanden het land in de tang houden. Het zijn gevaarlijke ontwikkelingen, die van Syrië een nieuw Irak kunnen maken.


In dit artikel werpen we eerst een blik op de gevolgen van de bestaande economische sancties voor het Syrische volk. Daarna schetsen we de grote lijnen van de politieke en militaire inmenging waarvan Syrië op dit moment het slachtoffer is. Vervolgens plaatsen we die inmenging in een breder perspectief : welke geopolitieke belangen spelen mee?

We komen tot de conclusie dat inmenging in Syrië niet de oplossing is, maar een deel van het probleem.

Goma: naoorlogse moeilijkheden

Goma: naoorlogse moeilijkheden

Na de terugtrekking van de M23, de rebellenbeweging gesteund door Oeganda en het Rwandese leger, heeft Goma het moeilijk om alles weer op gang te doen komen. De lokale afdeling van Etoile du Sud, partner van intal en Geneeskunde voor de Derde Wereld (G3W), beschrijft hoe de onveiligheid overal blijft heersen. Bovendien is er nog steeds geen elektriciteit of water.


Als reactie hierop organiseert de bevolking zich om haar eigen veiligheid en overleven te garanderen.

Revolutie en contra-revolutie in Egypte

Revolutie en contra-revolutie in Egypte

Interview met Mohamed Fakhruldeen

Vier maanden na onze solidariteitsreis lijkt Egypte wel terug gekatapulteerd naar de begindagen van de revolutie van januari 2011. De vonk die deze keer het vuur aan de lont stak was een omstreden decreet van president Morsi van 22 november 2012. Die zgn. 'nieuwe grondwettelijke verklaring' is ondertussen alweer afgevoerd. Wat is er allemaal gaande? (Foto: www.intal.be)


Bekijk onderaan de Egyptische tijdslijn sinds januari 2011.

We vroegen tekst en uitleg aan Mohamed Fakhruldeen, onze contactpersoon in de industriestad Mahalla El-Kubra, een stad die een belangrijke rol gespeeld heeft in de Egyptische revolutie. Mohamed is er actief in de Egyptische Communistische Partij.

Vanwaar die uitbarsting van protest tegen de grondwettelijke verklaring van de nieuwe president?

Syrië in de tang. Daar zijn de massavernietigingswapens weer!

Er wordt duchtig mist gespoten over Syrië. « Assad wil chemische wapens inzetten » (waar hebben we dat nog gehoord?). «  Assad zoekt asiel op Cuba, in Ecuador, in Venezuela ». De geruchtenmolen draait op volle toeren, de echte vragen verdwijnen uit beeld. Missie geslaagd voor de PR-jongens in dienst van London, Parijs en Washington.

Un autre regard sur l'Iran

Dimanche avait lieu l’évènement intitulé « un autre regard sur l’Iran » qui était une journée d’activités organisée par le groupe GMO d’intal à laquelle ont assisté une cinquantaine de personnes. 

Oorlog met Syrië: wat zegt de Turkse vredesbeweging?

Verhalen over gevaarlijke Syrische chemische wapens, net nu Turkije Patriot-raketten wil van haar NAVO-bondgenoten Nederland en Duitsland, « om zich te verdedigen ». We kunnen er niet naast kijken : de druk op Syrië wordt opgevoerd. Maar wat zeggen de vredesbewegingen in de regio ?

Hieronder schets ik kort de conclusies van de internationale vredesconferentie die op 24 en 25 november zo'n 1500 mensen op de been bracht in Antakya, aan de Turks-Syrische grens.

Wat heb ik geleerd aan de Turks-Syrische grens?

Een tweedaagse internationale vredesconferentie bracht vorig weekend 1500 mensen op de been in het Turkse Antakya, op 30 km van de de Syrische grens. Behalve de lokale bevolking waren er delegaties uit Palestina, Griekenland, Cyprus en India. Ook de Belgische beweging intal was van de partij.

Ik beperk mij hier tot één belangrijke observatie over de omstreden rol van NAVO-lid Turkije in het Syrische drama, plus een toemaatje over Israël.

Eensgezind tegen de Turkse inmenging