Soevereiniteit

De laatste dagen in Maracay

Onze laatste dagen in Maracay waren druk en overweldigend, zeer boeiend en intensief! Een laatste, mischien ietwat chaotische blog, om te beschrijven wat we hebben beleefd en meegemaakt.

Oorlog in Syrië: België is een deel van het probleem

Oorlog in Syrië: België is een deel van het probleem

Wat kunnen we doen voor Syrië? Heel wat mensen liggen er van wakker. Terecht, want dood en vernieling door oorlog zijn verschrikkelijk. En ons land is medeplichtig. Niet omdat het 'machteloos toekijkt', zoals wel eens wordt beweerd, maar omdat België samen met de EU en een reeks NAVO-landen olie op het vuur gooit. Wat is er aan de hand?


"De verregaande inmenging van verscheidene NAVO-landen (de VS, Frankrijk, Groot-Brittannië en Turkije op kop) en hun bondgenoten uit de Golf (Saudi-Arabië en Qatar), met de steun van de Belgische regering i, gooit alleen maar olie op het vuur. De Syrische bevolking betaalt de prijs. Onze regering moet onmiddellijk stoppen een deel te zijn van dit probleem," vindt de Belgische solidariteitsbeweging intal.

Wat is Mision AgroVenezuela (Deel2)

Andy, student landbouwingenieur, geeft aan de schoolkinderen een les over de mondiale voedselproblematiek

1 april 2013 - Wat is Misión AgroVenezuela? Wel, dat hebben wij ons lang afgevraagd! Hoe wij ontdekten waar deze misión om draait, Deel II - (Deel I)

Wat is Mision AgroVenezuela (Deel1)

Kevin die water geeft aan de zaden.

28 maart 2013 - Wat is Misión AgroVenezuela? Wel, dat hebben wij ons lang afgevraagd! Hoe wij ontdekten waar deze misión om draait, Deel I: (Deel 2)

Mijnbedrijf krijgt licentie in de Filippijnen ondanks mensenrechtenschendingen

De beruchte Sagittarius Mines Inc.’s koper en goudmijn Tampakan, South Cotabato heeft eindelijk een vergunning gekregen omdat er geen milieubelastende problemen meer zouden zijn. De milieubeweging, de lokale bevolking en de provinciale overheid zijn het hier helemaal niet mee eens. Er wordt totaal geen aandacht besteed aan de vele mensenrechtenschendingen in de regio.

CIARA en de Venezolaanse voedselpolitiek

Na de dood van Chávez halen nu de voorbereidingen voor de presidentsverkiezingen op 14 april 2013 onze informatiezoektocht naar Misión AgroVenezuela wat overhoop. Afspraken worden uitgesteld en/of afgezegd en de verkiezingskoorts is al aanwezig, al begint de officiële campagne pas op 2 april. Toch slaagden we er gisteren in Katrin van CIARA Aragua te pakken te krijgen voor een interview. Na heel wat praktijkervaringen, o.a.

Wil minister Reynders het vredesakkoord voor DR Congo echt verdedigen?

Wil minister Reynders het vredesakkoord voor DR Congo echt verdedigen?

Druk op Rwanda en Oeganda blijft nodig

Het vredesakkoord dat zondag 24 februari 2013 in Addis Abeba werd ondertekend, is geen garantie op vrede. Na 15 jaar oorlog heeft het Congolese volk nochtans meer dan recht op vrede en moet er een einde komen aan de destabilisatie en straffeloosheid in het Oosten.


Gedurende maanden maakte de rebellenbeweging M23 het Oosten van Congo onveilig. Het vredesakkoord lijkt hierop geen sluitend antwoord te bieden. Niet in het minst omdat de verantwoordelijken voor de agressie, Rwanda en Oeganda, onvoldoende worden aangepakt.

Afscheid van Hugo Chávez - solidariteit met het Venezolaanse volk

Afscheid van Hugo Chávez - solidariteit met het Venezolaanse volk

Hugo Chávez Frías, president van Venezuela, is op 5 maart overleden in de Venezolaanse hoofdstad Carácas, na een lange strijd tegen kanker. Hij werd 58 jaar, en stond 15 jaar lang aan het hoofd van de ‘Bolivariaanse revolutie’. Hij blies een frisse wind van verandering, niet alleen door Venezuela maar door heel het Latijns-Amerikaanse continent.


Chávez was de eerste om de neoliberale politiek en de almacht van de multinationals radicaal in vraag te stellen. Hij gebruikte de (olie) rijkdom van Venezuela voor de ontwikkeling van zijn land, voor de sociale vooruitgang van zijn volk en voor de solidariteit met andere landen in het Zuiden. Met grootscheepse sociale projecten, gesteund door Cuba, slaagde de Venezolaanse regering erin de armoede drastisch terug te dringen.

Zitten de Malinezen op het Belgische leger te wachten?

Zitten de Malinezen op het Belgische leger te wachten?

Op dinsdag 15 januari 2013 besliste het kernkabinet onder leiding van premier Di Rupo om België opnieuw te laten deelnemen aan een westerse militaire interventie. De verkoopsslogan past deze keer binnen het mantra van de 'War on Terror'. Na het debacle van Libië is het niet te geloven dat de Belgische overheid trouw blijft zweren aan dit soort rampzalige interventies.


2 C-130 transport vliegtuigen, 2 ambulance-helikopters en 75 troepen worden door België uitgestuurd om de Franse oorlogsinspanningen in Mali te vervoegen. Doelstelling: Extremistische moslims van de macht verdrijven in het noorden van Mali en, godbetert, de democratie. Zeer ongeloofwaardig als je het ons vraagt want zowel in Libië in 2011, als in Syrië vandaag (1), zijn het net deze extremisten die van onze steun konden genieten.

Er is niet te weinig maar te véél inmenging in Syrië

Er is niet te weinig maar te véél inmenging in Syrië

De militaire en politieke druk op Syrië wordt opgevoerd: NAVO-raketten voor buurland Turkije, diplomatieke erkenning voor een groep opposanten in de plaats van de Syrische regering, wapentuig en steun voor de rebellen. Dat alles komt bovenop Europese economische sancties, die al 18 maanden het land in de tang houden. Het zijn gevaarlijke ontwikkelingen, die van Syrië een nieuw Irak kunnen maken.


In dit artikel werpen we eerst een blik op de gevolgen van de bestaande economische sancties voor het Syrische volk. Daarna schetsen we de grote lijnen van de politieke en militaire inmenging waarvan Syrië op dit moment het slachtoffer is. Vervolgens plaatsen we die inmenging in een breder perspectief : welke geopolitieke belangen spelen mee?

We komen tot de conclusie dat inmenging in Syrië niet de oplossing is, maar een deel van het probleem.