Libië. Een land dat, sinds einde februari, nu wel zo goed als iedereen weet liggen op de wereldkaart. Een veel besproken onderwerp. En zeker niet onterecht. Ondanks de rapporten over de mensenrechtenschendingen in Libië en de kritieken die je kan hebben over hoe de Libische maatschappij door Khadafi werd gekneed, is het goed om ook eens aandacht te hebben voor de sociale voorzieningen en verwezenlijkingen in het land.
Het is echter niet altijd gemakkelijk op welke bronnen men kan vertrouwen. Dat geldt ook voor de gezondheidstoestand. Ten eerste is er het cijfermateriaal, dat een bepaalde vorm van informatie kan geven en ook in zekere mate interessant kan zijn, wanneer het door een betrouwbare instantie wordt vrijgegeven. Maar er zijn natuurlijk ook de getuigenissen en ervaringen van de lokale bevolking, waaruit we misschien nog meer kunnen leren m.b.t. de betrouwbaarheid van dat cijfermateriaal. Als laatste is er dan nog de analyse, en die gaat dieper.
Belgische nationale feestdag als oorlogspropaganda
De reclameblokken op de radio wekken al langer mijn ergernis op door de belabberde kwaliteit ervan. Maar de week voor de Belgische nationale feestdag liep het pas echt de spuigaten uit. Dit keer geen reclame voor het autosalon, banken of verzekeringen maar wel voor het Belgisch leger.
Het nieuwste materiaal dat gebruikt wordt in Afghanistan, Libië en Libanon werd tijdens de nationale feestdag geshowd. In de straten rond het Warandepark organiseerde Defensie de hele dag door activiteiten, tot en met een F-16-vluchtsimulator. Kom dat zien, niet te missen, ... . De Belgische feestdag werd zo omgeturnd tot een dag van oorlogspropaganda die 'onze jongens' en vooral 'onze jongens' hun exploten moet verheerlijken.
Op dinsdag 5 juli lanceerde intal haar campagne “F-16's uit Libië”. Na meer dan 100 dagen Navo-bombardementen kwam deze campagne blijkbaar niets te vroeg. Hieronder een overzicht van de eerste resultaten en de vooruitzichten voor de campagne.
De doelstelling van de campagne is helder en eenvoudig. De Belgische F-16's moeten onmiddellijk teruggetrokken worden uit de Navo-oorlog. Hiervoor willen we de 150 Kamerleden interpeleren, 150 Kamerleden waarvan er op 18 maart geen enkele tegen de oorlog stemde. Concreet gaat het over het verzamelen van 30 handtekeningen per Kamerlid.
Intal lanceert campagne tegen de Navo-oorlog in Libië
30 handtekeningen voor elk van de 150 Kamerleden
Op 17 maart 2011 stemmen 9 landen van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties resolutie 1973. Op basis van deze resolutie beslist het Belgische parlement op 18 maart om ten oorlog te trekken tegen Libië. Geen enkel parlementslid stemde tegen.
"2003: Irak, 2011: Libië", dat was de slogan die intal meedroeg op de betoging van zondag 20 maart 2011. Vandaag moeten we vaststellen dat de Navo-oorlog enkel miserie brengt en zeker geen burgers redt. Spelen niet eerder economische en geostrategische belangen mee, waar niet de Libische burgers maar de westerse grootmachten beter van worden?
Op ons tv-scherm lijkt de oorlog op een game of op een serie waar je eens in de week op afstemt. Maar voor de Libische slachtoffers is de oorlog heel reëel.
Collateral damage
De NAVO gebruikt als argument om Libië aan te vallen: “We beschermen de burgers tegen de aanvallen van Khaddafi.” Maar bombarderen en burgers beschermen gaan niet echt goed samen:
Wie maakt er deel uit van de Nationale Overgangsraad?
Op 27 februari 2011 richtten de rebellen in Benghazi de Nationale Overgangsraad op, die ze uitriepen tot ‘enige vertegenwoordiger van Libië’. We onderscheiden vier belangrijke fracties in de NOR.
De royalisten: Zij zijn aanhangers van de overleden koning Idris Senoussi. Hun zetel bevindt zich in Riyad, Saoedi-Arabië. Idris werd in 1951 door de Britten aan de macht geholpen en regeerde tot 1969 over Libië. Zijn macht was gebaseerd op enkele clans in het oosten van Libië. Idris werd in 1969 van de macht verdreven door Khaddafi.
Op vrijdagmorgen 18 maart 2011 sprong mijn wekkerradio aan en ik werd meteen getrakteerd op een interview met minister van Buitenlandse Zaken Vanackere. Hij zat te popelen om ten oorlog te trekken tegen Libië.
Op vrijdagmorgen 18 maart 2011 sprong mijn wekkerradio aan en ik werd meteen getrakteerd op een interview met minister van Buitenlandse Zaken Vanackere. Hij zat te popelen om ten oorlog te trekken tegen Libië. En hoewel de eerste 2 punten van VN-resolutie 1973 oproepen tot een diplomatieke oplossing, had Vanackere meteen de mond vol van punt 3 waarin 'all measures' worden toegelaten. 't Was meteen duidelijk waaraan we ons konden verwachten. Ik werd er ziek van en heb gevloekt.
Op 15/07 zijn er nog enkele fotootjes toegevoegd. De "F-16 uit Libië"-campagne-bom is klaar!
"2003: Irak, 2011: Libië", dat was de slogan die intal meedroeg op de betoging van zondag 20 maart 2011. Vandaag moeten we vaststellen dat de Navo-oorlog enkel miserie brengt en zeker geen burgers redt. Spelen niet eerder economische en geostrategische belangen mee, waar niet de Libische burgers maar de westerse grootmachten beter van worden?
Contact
info@intal.be - Haachtsesteenweg 53 - 1210 Sint-Joost-ten-Node - 02/209 23 50