Analyse

Klimaatcrisis: Technologietransfer is een noodzaak

Klimaatcrisis: Technologietransfer is een noodzaak

Tijdens de klimaatonderhandelingen hadden de geïndustrialiseerde landen geen aandacht voor een technologietransfer naar ontwikkelingslanden, hoewel ze dat 20 jaar geleden wel beloofd hadden. Deze transfer is nodig om ontwikkelingslanden toe te laten zich duurzaam verder te ontwikkelen. Het lijkt wel alsof het overwicht van geïndustrialiseerde landen en de financiële belangen van patenthouders primeren op klimaat en menselijk welzijn.


De klimaattijdbom: ontwikkelingslanden gedwongen om zich duurzaam te ontwikkelen

Het smelten van de ijskap, stijging van het zeeniveau, droogtes en overstromingen, verdwijning van bepaalde soorten,… Je kan niet naast de gevolgen van de klimaatsverandering kijken. Veel critici zijn ontevreden met het gebrek aan concrete resultaten na de klimaattop Rio +20 (20-22 juni).

Vertaald door: 
Julie Lowey-Ball

Dexia en hoofdaandeelhouder België geven een garantie voor project van Israëlisch leger

Dexia en hoofdaandeelhouder België geven een garantie voor project van Israëlisch leger

Dexia Israël blijft de uitbouw van de kolonisering van Palestina door Israël actief ondersteunen

Sinds oktober 2008 klaagt het platform “Israël koloniseert – Dexia financiert” de financiering van de Israëlische kolonies in de bezette Palestijnse gebieden aan. In mei 2011 beweerde voormalig voorzitter Jean-Luc Dehaene dat er sinds eind 2010 geen nieuwe relaties meer werden aangegaan met de bezetting. De nieuwe voorzitter Karel De Boeck herhaalde dit. Niets blijkt echter minder waar.


Enkele dagen geleden kreeg het platform documenten in handen die nieuwe banden tussen Dexia en de bezetting bloot leggen.

Het ‘fenomeen’ Correa in Ecuador: tussen ‘buen vivir’ en neo-ontwikkelingsdrang

Het ‘fenomeen’ Correa in Ecuador: tussen ‘buen vivir’ en neo-ontwikkelingsdrang

Soevereine Ontwikkeling en Gezondheid in Latijns-Amerika

Pol De Vos en Mauricio Torres schreven een interessant artikel over Ecuador voor de publicatie 'International Health Policies' van maart. Wij namen de vertaling van dit artikel over van Geneeskunde voor de Derde Wereld.


Ecuador, een land in de Zuid-Amerikaanse Andes, wordt gekarakteriseerd door de strijdlust van haar volk tijdens de afgelopen decennia. Een zeer dynamische sociale mobilisatie, voornamelijk geleid door de inheemse beweging, heeft sinds begin jaren 90 een golf van rellen met zich meegebracht, wat leidde tot het ontslag van acht presidenten, waarvan drie rechtstreeks als gevolg van sociale protesten. Sinds de verkiezing van President Rafael Correa, in 2007, is het land weer stabieler.

Nieuw boek neemt het op voor soevereine ontwikkeling en tegen 'grondstoffenjagers'

Nieuw boek neemt het op voor soevereine ontwikkeling en tegen 'grondstoffenjagers'

Transnationale mijnbedrijven hebben maar één doel: zo snel mogelijk zo veel mogelijk en zo goedkoop mogelijk grondstoffen uit een land weghalen. Simplistisch? Niet volgens dit nieuwe boek.


Een boek schrijven over grondstoffen is niet zonder risico. Men kan zich afvragen of er nog iets nieuws over te vertellen valt. Dat mijnbedrijven vaak weinig ethisch, sociaal of ecologisch te werk gaan is geen geheim. Dat het Internationaal Muntfonds (IMF) en de Wereldbank in ontwikkelingslanden vaak andere belangen dienen dan die van het land dat ze ‘ter hulp’ schieten, is evenzeer niet nieuw. Ook dat Westerse regeringen eerder hun eigen bedrijven verdedigen, dan de belangen van een ontwikkelingsland, zal weinig mensen verbazen.

Wil minister Reynders het vredesakkoord voor DR Congo echt verdedigen?

Wil minister Reynders het vredesakkoord voor DR Congo echt verdedigen?

Druk op Rwanda en Oeganda blijft nodig

Het vredesakkoord dat zondag 24 februari 2013 in Addis Abeba werd ondertekend, is geen garantie op vrede. Na 15 jaar oorlog heeft het Congolese volk nochtans meer dan recht op vrede en moet er een einde komen aan de destabilisatie en straffeloosheid in het Oosten.


Gedurende maanden maakte de rebellenbeweging M23 het Oosten van Congo onveilig. Het vredesakkoord lijkt hierop geen sluitend antwoord te bieden. Niet in het minst omdat de verantwoordelijken voor de agressie, Rwanda en Oeganda, onvoldoende worden aangepakt.

Irak, 10 jaar op de vlucht

Irak, 10 jaar op de vlucht

Eén van de gevolgen van de Amerikaanse interventie in Irak in 2003 is een enorme vluchtelingencrisis. Naar schatting 4 miljoen Irakezen moesten op de vlucht voor geweld, vervolging en doodsbedreigingen. De UNHCR stelt dat dit vandaag de grootste vluchtelingencrisis is ter wereld, na Afghanistan. Toeval of niet dat deze twee landen een militaire interventie onder leiding van de VS te verduren kregen?


Een bewogen geschiedenis

Iraakse emigratie is geen nieuw fenomeen. Het land kende sinds de oprichting van het moderne Irak in 1920 verscheidene staatsgrepen, revoluties en interne conflicten. De periode tussen 1991 en 2003 werd gekenmerkt door een bar economisch embargo, opgelegd door de VN onder invloed van de VS en Israël. De Iraakse vluchelingenstroom sinds 2003 is echter ongekend. Nog nooit was haar omvang zo groot.

Met Chavez verliest het recht op gezondheid een bondgenoot

Met Chavez verliest het recht op gezondheid een bondgenoot

Hugo Chavez, president van Venezuela sinds 1999, is op 5 maart 2013 overleden. Zijn beleid liet toe dat Venezuela zich herpakte en de armoede in het land sterk daalde. De vooruitgang op het vlak van participatieve democratie was aanzienlijk. De sociale beweging, die zo ontstond, dient zijn werk verder te zetten om de sociale verworvenheden verder te ontwikkelen.


De opeenvolgende regeringen van president Hugo Chavez pakten de sociale determinanten van armoede en gezondheid aan.

Hugo Chavez, president van Venezuela sinds 1999, is op 5 maart 2013 overleden. Zijn beleid liet toe dat Venezuela zich herpakte en de armoede in het land sterk daalde. De vooruitgang op het vlak van participatieve democratie was aanzienlijk. De sociale beweging, die zo ontstond, dient zijn werk verder te zetten om de sociale verworvenheden verder te ontwikkelen.

Afscheid van Hugo Chávez - solidariteit met het Venezolaanse volk

Afscheid van Hugo Chávez - solidariteit met het Venezolaanse volk

Hugo Chávez Frías, president van Venezuela, is op 5 maart overleden in de Venezolaanse hoofdstad Carácas, na een lange strijd tegen kanker. Hij werd 58 jaar, en stond 15 jaar lang aan het hoofd van de ‘Bolivariaanse revolutie’. Hij blies een frisse wind van verandering, niet alleen door Venezuela maar door heel het Latijns-Amerikaanse continent.


Chávez was de eerste om de neoliberale politiek en de almacht van de multinationals radicaal in vraag te stellen. Hij gebruikte de (olie) rijkdom van Venezuela voor de ontwikkeling van zijn land, voor de sociale vooruitgang van zijn volk en voor de solidariteit met andere landen in het Zuiden. Met grootscheepse sociale projecten, gesteund door Cuba, slaagde de Venezolaanse regering erin de armoede drastisch terug te dringen.

Latijns-Amerika: de staat essentieel voor de gezondheid

Latijns-Amerika: de staat essentieel voor de gezondheid

Wat betreft het recht op gezondheid heeft de staat een duidelijke rol te spelen. Meerdere Latijns-Amerikaanse landen zien dat hun acties een positieve impact hebben op de gezondheid van hun burgers.


Wat betreft het recht op gezondheid heeft de staat een duidelijke rol te spelen: de hervorming van de gezondheidszorg, de herverdeling van rijkdommen en openbare investeringen in de sociale aspecten van de gezondheid. Verschillende Latijns-Amerikaanse landen bewijzen dat hun acties een positieve impact hebben op de gezondheid van hun burgers. 

Privatiseringen schaden de gezondheid

Privatiseringen schaden de gezondheid

Wanneer de staat de gezondheidszorg privatiseert, is de drijvende kracht achter dat systeem concurrentie en winst ten koste van de armen. Het zijn de kwetsbare groepen die er het meest onder lijden en die hun toegang tot de gezondheidszorg zien verminderen.


 Van Colombia tot China, tot de voormalige Sovjetunie, wanneer de staat de gezondheidszorg privatiseert, is de drijvende kracht achter dat systeem concurrentie en winst ten koste van de armen. De sociale zekerheid, de gezondheidszorg en de universele verzekering van gezondheid komen in het gedrang. De middelen voor ziekenhuisdiensten dalen en de administratieve kosten stijgen.

Inhoud syndiceren