Ik ben een vrouw in Roxas

Wat we te weten kwamen in Roxas, tijdens onze research…

We interviewden in 5 verschillende barangays, telkens 10% van het aantal huishoudens dat er woont, wat neerkomt op 281 vrouwen!

Een schets van de gemiddelde vrouw die we interviewden (en tussen haakjes Tine-commentaar):

Ik ben getrouwd en heb vier kinderen. (maar het zouden er ook 14 kunnen zijn). Ik kreeg mijn eerste kind toen ik 22,9 jaar was. (in dat geval zou Tine NU zwanger moeten zijn, slik). Ik woon in een huis met mijn echtgenoot en kinderen, en ook mijn moeder van 70 woont bij me in. Mijn buren zijn familie, nichtjes, neefjes… De deur van mijn huis staat altijd open, het is hier dus een komen en gaan van mensen.

Werk, al dan niet

Ik ben huisvrouw, maar in Dumolog zou ik waarschijnlijk visdroger zijn, dat is bijna de hele bevolking daar. Als ik toch zou werken, dan zou ik vast een sari-saristore openen (een klein winkeltje met wat voedsel, shampoo, sigaretten,…) of zou ik merienda maken en daarmee bij de buren langsgaan om dit te verkopen. (merienda is het vieruurtje zoals wij dat noemen, maar dan wel in een wat grotere/vettigere vorm vaak, loempia’s, gefrituurde bananen, rijstcakes, gebarbecuede kippendarmen, -hoofden, en andere ingewanden…)

Mijn echtgenoot is bouwvakker. Helaas heeft hij geen vast contract, en dus ook geen vast inkomen. Dat inkomen hangt sowieso wel van dag tot dag af. Het schommelt zowat tussen de 150 en 250 pesos (=2,5€ en 4,15€) Als mijn man ziek is, en echt niet kan gaan werken, dan hebben we helemaal geen inkomen. Andere mannen van de geburen zijn tricycledriver, visserman of timmerman. Allemaal hebben ze hetzelfde probleem, geen contract, geen vast inkomen (weinig vissen = weinig inkomen, weinig mensen die een tricycle-ritje nodig hebben = veel minder inkomen). Een dagje vrijaf nemen om bij de kinderen te zijn bijvoorbeeld, is een dag zonder inkomen. En 2,5€ per dag is niet genoeg om veel meer dan eten te kopen.

School

Ik ben geslaagd in de middelbare school (=4 jaar hier). Ik heb geluk gehad, want heel wat vrouwen zijn alleen maar naar de lagere school kunnen gaan. Mijn grote droom is dat mijn kinderen naar de universiteit kunnen gaan, maar ik weet nog niet waar ik dat geld vandaan ga toveren.

Sanitaire voorzieningen

We hebben sinds kort een kraantjeswatersysteem, dat gebruiken we om te drinken. Om de kleren te wassen gebruiken we de waterpomp buiten. Gezellig hoor, met verschillende vrouwen tesamen kleren wassen!

Een wc hebben we jammer genoeg niet… Er zijn twee gemeenschappelijke wc’s in de barangay. Kan je je dat voorstellen, twee wc’s om met meer dan 50 families te delen?!  Al die poepende kinders, enkele diarree-gangers, iemand met een kater…  Vre-se-lijk!

(comment: op de 281 geinterviewde vrouwen zijn er 200 (71%) met een wc in huis, en dus 81 (29%) zonder wc. In twee van de barangays is er een meerderheid zonder wc, in de andere barangays is er een meerderheid met wc’s in huis. Niet overal zijn er gemeenschappelijke wc’s beschikbaar, en zelfs dan nog, wordt er in een potje gegaan of gewoon buiten. De mensen die aan de zee wonen, gebruiken de zee en het strand als wc. We hebben dat, naast de verhalen, ook levendig ondervonden tijdens een avond-strandwandeling, toen er daar plots een blote ventenkont opdook.)

Afval

Ons afval verbranden we meestal, er komt af en toe wel ‘ns een ophaaldienst van de stad langs, maar veel te weinig. En verbranden is ook wel ok, alleen maar een beetje rook…

Roken/drinken

Alcohol drinken en roken?! Ik?! Zot! Nee hoor, dat doe ik niet… (=not-done) Mijn echtgenoot daarentegen, die rookt zeker een pakje per dag! En drinken doet hij regelmatig, misschien ietsje te regelmatig, met de andere mannen van de buurt. En dan komt dat ladderzat thuis, valt als een blok in slaap en heeft de dag erna een kater. Typisch…

Eten

Een maaltijd zonder rijst, dat is geen echte maaltijd. Dan ben je toch niet gevuld! Meestal eten we drie keer per dag rijst, met vis, soms eens vlees en we proberen ook regelmatig groenten te eten, maar daar zijn de kinderen niet zo’n fan van. En ik eet ook gewoon wel liever vlees of vis. Af en toe is onze maaltijd alleen maar rijst, als er geen geld meer is om nog iets van vlees, vis of groenten te kopen. Rijst met zout, olie of vinegar. (49%, 29%, 67%, 32%: de percentages van 4 barangays waar de vrouwen geregeld enkel rijst eten, zonder iets bij) 

Mango’s, bananen, papaya, ananas, jackfruit… we hebben veel fruit hier in de Filipijnen! Als er aan de boom hangen, dan eten we wel mango’s. Maar fruit is toch echt te duur om te kopen.

Gezondheid

Ik voel me best gezond. Ik heb af en toe last van een te hoge bloeddruk. In het verleden had ik wel eens de griep, koorts of een verkoudheid. Één van mijn kinderen heeft last van astma. Eigenlijk zou hij best zo van die puffers gebruiken, maar die zijn echt wel duur, en het is ook niet dat één puffer genoeg is, want hij zou dat altijd moeten gebruiken. (40% van de vrouwen antwoordden dat ze niet voldoende geld hebben om naar de dokter te gaan indien nodig, of de juiste medicijnen te kopen)

Kruiden als medicijn zijn een ideale oplossing voor dit geldprobleem!  Net als de albularyo! (dit is de kwakdokter zoals wij dat zouden zeggen, de alternatieve dorpsdokter. Albularyo’s werken met massages, kruidenolies, maar ook kaarsen en eieren zijn deel van het genezingsproces. Eentje vertelde ons ook over bad spirits die moeten uitgedreven worden, net als dat dwergen ook de gewoonste zaak van de wereld zijn hier.) Daarnaast ga ik ook wel naar het gezondheidscentrum van de barangay. Die hebben regelmatig gratis check-ups.

Familyplanning

Voorbehoedsmiddelen gebruik ik niet, we tellen wel. (45% van de vrouwen gebruikt er wel, voornamelijk pil of spiraaltje dan, condooms zijn een zeldzaamheid). Ik ben thuis bevallen, met een hilot, een traditionele vroedvrouw. Ik gaf mijn kinderen borstvoeding tot ze twee jaar waren. Oh, en de jongste tot ze vier was.

Geweld tegen vrouwen

Ik ben zelf geen slachtoffer van ‘Violence against Women’. Gelukkig maar… Van onze buren aan de rechterkant  krijgt de vrouw wel regelmatig een pak rammel, zeker als hare vent gedronken heeft, dan is het hek van dam. Maar hulp zoeken is moeilijk, want waar moet zij naartoe als ze wil scheiden? Ze is financieel afhankelijk, en als alleenstaande vrouw met kinderen overleven… De katholieke kerk is er trouwens helemaal tegen! Vergeving enzo, weetjewel. (De Filipijnen is het enige land in de HELE wereld, samen met het Vaticaan, dat helemaal geen wet heeft rond scheiden! Het enige… De progressieve partijen doen voorstellen hierrond, maar dit wordt afgeketst door de kerk, en zijn aanhang.)

92 vrouwen die we geïnterviewd hebben, oftewel 32,7%, kwam al in aanraking met Violence Against Women. 13 vrouwen (=4,6%) waren zelf slachtoffer, 14 vrouwen gaven geen antwoord over wie het slachtoffer was. Gabriela zei ons dat de vrouwen niet altijd eerlijk waren in hun antwoorden bij deze vraag, met andere woorden, het aantal slachtoffers ligt vermoedelijk nog wel een pakje hoger.

Gabriela

Ik ben lid van Gabriela. Naast de manifestaties en protestacties naar de regering toe, proberen ze vrouwen te helpen die slachtoffer zijn van geweld. Maar we krijgen ook af en toe een training over gezondheid en Public-Private-Partnership bijvoorbeeld (komt neer op het privatiseren van water, transport… wat eigenlijk publiek hoort te zijn, een populaire aanpak van Filipijnse overheid). En het is ook gewoon bijzonder fijn om deel uit te maken van een groep! Het geeft kracht om met andere vrouwen samen te zijn, die in hetzelfde schuitje zitten en moeten knokken om rond te komen.

(Er waren ook heel wat non-members bij de geïnterviewden. In twee van de barangays was er nog geen chapter, maar is er wel een toekomstplan daar ook te gaan ‘organizen’.)

(Wie graag tabelletjes, grafiekjes, en uitgebreid cijfermateriaal wil zien, laat maar weten via mail!)

Meer info over Gabriela vind je hier. Hen steunen kan ook via Geneeskunde voor de Derde Wereld en intal.

In september zal een delegatie van Gabriela in België zijn. Interesse? Contacteer intal op info@intal.be

Average: 4.7 (6 votes)