Blog van Karen die er vorig jaar in Ein el Helweh ook al bij was

 

Nu we terug in België zijn begin ik pas echt te beseffen hoe zwaar de reis geweest is. De beelden die we daar dagelijks zagen dringen eindelijk tot mij door. Volledige verwoesting. Alle herinneringen van 40.000 mensen liggen in puin. De verhalen die onze leeftijdgenoten hebben meegemaakt zijn niet te vatten. Ik merk dat wanneer ik hier in België over iets inzit dat ik mij direct excuseer en zeg ‘maar ja dat is eigenlijk niet erg'. Wanneer je Nahr el Bared kamp gezien hebt krijgt ‘erg' een nieuwe definitie! Wat ik ongelooflijk vind, en wat het zo leuk maakt om met de Palestijnen samen te werken, is dat ze nooit hun hoofd laten hangen. Ze klagen niet over wat hun is overkomen maar nemen de boel in handen en beginnen (weeral!) van nul af aan alles terug op te bouwen. Dit is zonder twijfel waarom ik volgend jaar terug wil gaan. Het is heel belangrijk dat deze situatie meer aandacht krijgt want er is werk aan de winkel, veel werk!
Ergens kan ik wel verstaan, ook al ben ik er totaal niet akkoord mee, dat de media niet veel aandacht durft te geven aan deze situatie. Heel de Palestijns-Israëlische zaak ligt nu eenmaal gevoelig. Maar dit gaat niet over een politieke partij steunen, niet over een kant kiezen. Het gaat over mensen in een onmenselijke situatie die hulp nodig hebben!

No votes yet