Blog van Piet Wostyn

Net vier maand in Bénin, tijd om even allerlei indrukken op jullie los te laten. En ter gelegenheid van de Belgische nationale feestdag – het zal toch wel niet de laatste zijn? – zet ik het beetje België in Bénin in de zwart-geel-rode-verf.

Waar staan we en waarheen gaan we? Dat waren de kernvragen van een boeiend seminarie vol lange 'monoloog-discussies', (her)nieuw(d)e engagementen, én een miraculeuze genezing. Met de organisatie van de oriëntatie-vierdaagse werd eind mei een eerste grote mijlpaal van het project PAZS-Comè een feit. De tweede mijlpaal volgde al enkele weken later.

Dat was misschien wel de opvallendste vaststelling tijdens mijn ronde langs de vele gezondheidscentra en de verschillende diensten van het districtshospitaal: zelden kwam ik er patiënten tegen. Statistieken beweren dat de gebruiksratio van de gezondheidscentra slechts rond de 25% draait. Het aanwezige personeel had dan ook tijd zat om mijn vragen te beantwoorden. Twee derde van de ziekenhuisbedden blijft leeg. Iedereen dan maar gezond?

Dag allen,

Ik ben ondertussen al twee weken baantjes aan het trekken in het zweetbad genaamd Bénin, ploeterend van Cotonou via Comé naar Grand Popo en terug. Alles goed hier, gezond en wel, een huisje op het oog, en begonnen aan een heel boeiend project. Daarover vertel ik een volgende keer wel iets meer, in tussentijd beperk ik me – op algemene aanvraag – tot de praktische kant van de zaak.

 ... ça fait goûter plus!!

Na nog geen anderhalve dag op Afrikaanse bodem vroeg een BTC-collega me wat ik er hier allemaal van vond. Uiteraard stond ik met mijn mond vol tanden – en français quoi – maar ik feliciteerde de man met zijn moeilijke vraag. Het antwoord was zoveel als curiosité, nieuwsgierig, en dat smaakt naar meer...