Venezuela: vol controverses

Een blog van Sara Fobelets

Venezuela. Verwachtingen? Ideeën? Dromen? Ik had er eigenlijk niet veel.
Vooral met een kritische blik kijken naar het 'linkse' dat zich hier volstrekt. Eerlijk? Ik las vooral linkse bronnen vooraleer ik naar hier kwam.

(Foto Samir )  Op de achtergrond het huis waar Che Guevara werd opgepakt



Links zijn is geen ziekte

Ik kijk dus kritisch naar het linkse, maar het is tegelijkertijd heerlijk om hier te horen dat links zijn geen 'ziekte' is, dat je niet abnormaal bent. Hier prédiken ze bijna de revolutie. Veel mensen die we ontmoeten zeggen: 'Ik ben bolivarien, socialistisch en revolutionair.' Dan zeg ik: als je bij ons dat zegt, dan ben je een communist. 'Nee, ik ben geen communist', zeggen sommigen dan. Spijtig genoeg reikt mijn Spaans nog niet ver genoeg om precies te horen wat de tegenargumenten zijn om een 'communist' genoemd te worden. De communistische partij heeft zich niet aangesloten bij de PSUV. Gezien we vooral mensen hebben ontmoet die 'pro-chavez' zijn en deel uitmaken van de regering lijkt het me niet zo abnormaal dat is geen communist willen genoemd worden, hoewel ze dat bij ons zeker en vast wel zouden zijn.

You piece of shit

Dat is natuurlijk binnen het 'linkse kamp'. We hebben ook al de andere kant gezien (gelukkig maar). Op straat riep een vrouw “you piece of shit”. Het ging over de t-shirt die verschillende van ons droegen en die de 'solidaridad' toont met Venezuela.

Op het vliegtuig ontmoette ik ook een meisje die de regering bekritiseerde. Ze vertelde dat haar ouders hun werk verloren omdat de regering een winkel (Mercal) oprichtte in hun wijk. Omdat haar ouders anti-chavez zijn, mogen ze bovendien niet werken in een aantal bedrijven. Dit is uiteraard een voorbeeld van beknotting van vrije meningsuiting. Als je niet 'meegaat in het systeem' riskeer je om enkele jobs niet te kunnen uitoefenen. Nuja .. bij ons zeg je soms ook beter niet wat je over een aantal dingen denkt.

Onderwijs en politiek engagement

De spanning tussen verschillende meningen merken we ook in de universiteiten. Er zijn twee publieke universiteiten: de bolivariaanse en de UCV (universidad central de venezuela). Beide universiteiten zijn gratis. Er zijn een aantal duidelijke verschillen. In de eerste gaan vooral de meest armen van het land. De tweede destimuleert dat de armsten zich inschrijven, door voor de ingangsproef geld te vragen. In de eerste studeren voornamelijk mensen die de regering steunen, in de tweede zijn ze minder politiek geëngageerd. De bolivariaanse universiteit heeft ook aantal zaken die de UCV niet heeft. Bijvoorbeeld 17 ‘collectivas’ of groepen waarin de studenten zich (moeten) engageren. Deze groepen zijn ontstaan uit een aantal projecten van de staat: bvb. Politieke vorming, gender, ecologie, vrije software, personen met handicap, studenten die lage slaagkansen hebben helpen,… Opmerkelijk is ook dat aan deze universiteit 6% van de studenten een handicap hebben (fysiek of mentaal). Het curriculum van de bolivariaanse universiteit bevat ook 8 uur per week werken in een wijk in Caracas, zodat de studenten hun vak meteen toepassen in een (arme) wijk.

Koop je diploma

De private universiteiten is een heel ander verhaal. De inschrijvingsgelden zijn hoog. De kwaliteit van het onderwijs is lager dan in de publieke universiteiten (dat zei ook het meisje op het vliegtuig). Op deze universiteiten koop je spijtig genoeg je diploma, waardoor de waarde ervan uiteraard daalt. In deze universiteiten studeert vooral de elite, die ook vaak tegen de huidige regering zijn. Een studente vertelde dat ze in een ‘pro-chavez’ beweging zat aan de universiteit en dat ze echt bedreig werd door de studenten. Hun lokaal werd uitgebrand enzovoort.

Een poepke aan ruiken

Er gebeuren schone dingen in het Venezolaans onderwijs. 1,5 miljoen mensen alfabetiseren in twee jaar tijd is ‘nogal’ bewonderenswaardig. Zeker als je weet dat dit vooral steunt op vrijwilligers. De toegang tot onderwijs (van kleuter tot hoger onderwijs) wordt bovendien zo laagdrempelig mogelijk gemaakt. De mensen uit de wijken mogen hun gedacht zeggen over een concept van de onderwijswet en het ministerie moet hier rekening mee houden. Voor etnische groepen is er écht tweetalig onderwijs. Leerkrachten van de etnische groep wisselen voortdurend af van thuistaal naar Spaans en omgekeerd. Hun idealen zijn Vygotsky en Paolo Freire

Heel schoon en daar kan België dan een ‘poepke aan ruiken’. Hoe vaak zag ik al niet iemand die niet kan lezen of schrijven (in zo’n ontwikkeld land)? Het verschil tussen de best en slechtst presterende leerling is het grootst in België (in vergelijking met heel wat landen van de OESO)  hangt nauw samen met de socio-economische situatie. Voor leerlingen met een andere thuistaal is er in België nog steeds geen deftig systeem uitgewerkt.

Alles kan beter

Eigenlijk ben ik tegelijkertijd teleurgesteld in het onderwijssysteem. Het lijkt me op verschillende vlakken verre van ‘revolutionair’. In België kan ik me goed vinden in de ideeën van OVDS (Oproep voor een Democratische School). Venezuela hebben ze klassen in het lager onderwijs van 38 leerlingen, in het secundair van 35-40 leerlingen en in het hoger onderwijs is het aantal inschrijvingen onbeperkt. Hoe kun je op die manier de toegang tot onderwijs laagdrempelig maken? De leerlingen moeten ook al op 12 jaar een specifieke studierichting (en dus toekomstige job) kiezen. Studies hebben nochtans bewezen dat dit de ontwikkeling van de leerling in de weg staat. Alles kan beter?!

Stop the killings

De voorbije dagen hebben we duidelijk vooral veel ontmoetingen ivm onderwijs gehad. Mij zal je daarover niet horen klagen.

Ik moet hier ook vaak denken aan de Filippijnen (drie jaar geleden was ik 2 maanden bij de vrouwenorganisatie Gabriela). Drukke wegen, afspraken die voortdurend veranderen, maar spijtig genoeg ook folteringen en moorden. Gisteren ontmoetten we twee zussen die in 1972 gefolterd werden. De ene was zwanger en verloor de 8 maand oude baby in haar buik. De andere had een baby van 24 dagen die letterlijk en figuurlijk gebrandmerkt werd met sigarettenpeuken. Hun beide mannen werden vermoord. Wat ze deden? Ze gaven mensen in de wijken, studenten,… revolutionaire gedachten mee.

Tijdens de verkiezingen sprak ik met Herman De Croo (Open VLD) en ik zei dat ik niet meteen liberaal ingesteld ben. Na een babbel zei hij: we hebben wel een ding gemeen: we zijn beide voor vrije meningsuiting. Vermoord worden omwille van je mening, vreselijk.

BijlageSize
IMG_0233.JPG73.8 KB
Average: 1 (1 vote)