Paradijs op aarde? (19-20 juli)

Na alle ervaringen van de afgelopen twee weken is het tijd voor een rustdagje aan de baai van Hacienda Looc. Een uitgestrekt wit strand met palmbomen geflankeerd door een adembenemende natuur, wat kan een mens nog meer wensen. We trotseerden de wilde golven en ruwe rotsen, zochten schelpen tijdens een strandwandeling vergezeld van de ondergaande zon.

 

De volgende dag krijgen we een rondleiding op de farm van een bewoner. De wandeling ernaartoe zullen velen onder ons niet snel vergeten: als echte Filipino’s wagen we ons met slippers op de steile helling. Een ware ramp, helaas.

 

 

 
In de namiddag krijgen we onverwacht extra rust: iedereen is immers druk in de weer met het voorbereiden van de Lakbayan, een protesttocht van enkele dagen vanuit verschillende provincies richting Manila, om te protesteren tegen president Gloria Macapagal Arroyo en haar corrupte beleid. Vanaf morgen zullen ook wij hieraan deelnemen. Het hoogtepunt van dit protest is uiteindelijk de State Of The Nation Adress (SONA) op 27 juli. Deze toespraak van de president brengt elk jaar opnieuw een grote tegenbetoging op gang, ook de People’s SONA genaamd. Deze SONA zou de 9e en laatste van Gloria Arroyo moeten worden, al dreigt zij door een grondwetswijziging (de zgn. “Cha Cha”, Charter Change) langer te kunnen aanblijven.
 
Onze deelname aan de Lakbayan roept voor velen vraagtekens op. Het antwoord op die vraag is voor ons vanzelfsprekend. Aanvankelijk was onze bedoeling helemaal niet om ons te mengen in de interne politiek van het land, nog minder wilden we oproer kraaien. Maar na onze drie integraties in verschillende gemeenschappen (een vissersgemeenschap, een boerengemeenschap en een stadsarme buurt) was de stap om deel te nemen aan de protestmars bijzonder klein. Steeds opnieuw waren we immers geconfronteerd met de problemen en moeilijkheden waarmee de meerderheid van de Filippijnse bevolking dagelijks afrekent door rechtstreeks contact met modale Filipino’s, organisaties, activisten, leraren en ambtenaren. De Lakbayan en de SONA zijn niet enkel en alleen anti-regeringsbetogingen, ze zijn meer dan dat. Het is een mogelijkheid voor de onderdrukte massa om haar stem te laten horen. Naast de afzetting van Gloria Arroyo schreeuwen ze om gerechtigheid, willen ze dat er een echte landhervorming komt, dat de constante dreiging om uit hun huizen verdreven te worden stopt, dat de aanhoudende ontvoeringen en moorden op hun politiek geëngageerde leiders ophoudt. Kortom, dat de regering beslissingen neemt in het voordeel van de meerderheid in plaats van steevast de kant van buitenlandse investeerders te kiezen onder het mom van de creatie van een groeiende economie.

No votes yet