Onze laatste dagen samen in Manila (25 en 26 juli)

25 juli

Eindelijk uitslapen – dachten we. Filippijnse ochtenden hebben echter vaak menig verrassing in petto. Rond 10 uur worden we doodleuk opgebeld met de mededeling dat we met voor- en familienaam in twee vooraanstaande kranten staan. Verwarring alom. Uiteindelijk blijken we “gezocht” te worden door de Filippijnse politie, omdat we hebben deelgenomen aan protestacties tegen de regering en ons daardoor onwettelijk gemengd hebben in binnenlandse kwesties. Na enig overleg met enkele lokale organisers beslissen we niet meer té actief deel te nemen aan de Lakbayan (geen vlaggen, geen kreten) en bij het opmerken van politie hen niet vriendelijk de hand te schudden.
 
Omdat het onze laatste volledige dag is in Manila, gaat een deel van ons enkele Filippijnse herinneringen kopen voor het thuisfront, de andere helft pikt nog een laatste stukje Lakbayan mee (noch vlaggen noch kreten) in het hartje van Manila.
 
Tegen de avond komen we samen in het appartelle voor de slotevaluatie. Deze verloopt wat moeilijker dan verwacht omdat onze hoofdcoordinator Axel Pinpin er om gezondheidsredenen niet bij kan zijn. Hij is immers de persoon die ons doen en laten op de voet heeft gevolgd. In plaats van onze dierbare Antoy wordt de evaluatie geleid door drie organisers waarmee we in de loop van onze reis in contact zijn gekomen.
 
Als afsluiter van onze boeiende en leerrijke reis wordt unaniem beslist om een despedida te houden: samen eten, delen, pintjes drinken en dansen. De integratie in het Filippijnse nachtleven wordt door de ene al enthousiaster beleefd dan de andere, maar omdat ook dit een aspect is van deze samenleving mag het niet aan onze solidariteitsreis ontbreken.
 
 
26 juli
 
In vergelijking met gisteren verloopt de ochtend min of meer rustig. Na een korte nachtrust worden we tegen de middag verwacht op het kantoor van Bayan voor een solidarity lunch samen met enkele buitenlandse vrijwilligers van onder andere Gabriela USA en Bayan USA. We krijgen niet alleen een heerlijke maaltijd voorgeschoteld, ook wordt ons feedback gegeven in verband met de problematische aanwezigheid van buitenlanders op de nakende SONA. Ondertussen kunnen we een glimp opvangen van de effigy under construction.
 
Tijdens de lunch waar ook Axel normaal gezien aanwezig zou zijn, wordt ons gemeld dat hij in het ziekenhuis is opgenomen. We beslissen om hem daar op te zoeken vooraleer we huiswaarts vertrekken. We zijn allen aangedaan om de strijdvaardige en levenslustige man die we hebben leren kennen uitgeput op een ziekenhuisbed te zien liggen.
 
Na dit confronterend bezoek drinken we met z’n allen een laatste kop koffie om de opgedane emoties te laten bezinken. Enkele mooie groepsfoto’s, afscheidsredes en omhelzingen kunnen het voorlopige afscheid niet vermijden. Met een hoop nieuwe vrienden en ervaringen op zak vertrekt de eerste lichting solidariteitsreizigers naar het verre verre België. Het officiële einde van de reis, het begin van een groot solidariteitsgevoel dat we ook met effectieve actie in praktijk zullen brengen.