Lakbayan in praktijk: 22 juli

We stappen van Dasmariñas naar Bacoor 

Al helemaal aangepast aan de Filipino time, nemen we het officiële uur van opstaan, 4.30h, niet al te nauw. Rond vijf uur worden we er nog dommelend in de slaapzak, op gewezen dat dit niet de afspraak is. Toch wordt pas rond 7 uur de tocht werkelijk in gang gezet. De logica van de beruchte Filipino time is blijkbaar niet voor Belgen weggelegd.
Met zo’n 150 man stappen we in stoetvorm al zingend door de straten van Dasmariñas. We worden meegezogen door het enthousiasme en de vastberadenheid van de andere deelnemers, waaronder studenten, organisers, boeren, arbeiders, mensenrechtenactivisten, jongeren, ouders en grootouders. Ondanks de hete temperaturen en de vele kilometers blijft “Patalsikin si Gloria” en “Cha Cha Gloria ibasura” (Weg met Gloria en de Cha Cha) door de straten weergalmen.
 

 
Hoe dichter we onze bestemming (Bacoor) naderen, hoe vaker we te maken krijgen met de Filippijnse politie. Onze aanwezigheid roept duidelijk vragen op (Wie zijn jullie? Wat doen jullie hier? Waarom?) en meer nog, ze wordt niet op prijs gesteld. Op enkele kilometers van Bacoor verwijderd wordt de doorgang voor de manifestatie letterlijk geblokkeerd, dit maal voor een viertal uur. Een dergelijke reactie van de politie op een vreedzame, aangekondigde en legale optocht is voor ons moeilijk te vatten. Geleidelijk aan dringt tot ons door dat deze vorm van intimidatie spijtig genoeg de normale gang van werken is van de Filippijnse politie. De deelname van 9 Belgen is een handig voorwendsel tot het vertragen van de mars. Aanvankelijk worden we verzocht mee te gaan naar het politiekantoor voor ondervraging, een eis waar de verantwoordelijken weigeren op in te gaan. Wanneer later blijkt dat de politie de manifestatie ook zou doorlaten na het prijsgeven van onze identiteit en het laten nemen van onze foto beslissen we deze eis in te willigen zonder echter de ernst en de consequenties van de zaak te beseffen. Althans, zo zou later blijken…

Opgelucht dat we eindelijk verder kunnen gaan lopen we samen de laatste kilometers, nog steeds zingend ondanks de opkomende vermoeidheid. Doodop na een bewogen maar zeer boeiende dag zoekt elkeen zijn slaapmatje op.