Bayan Muna en Karapatan (24 juli)

Terug in Manila verandert ons dagschema volledig: gedaan met opstaan voor zonsopgang en het Lakbayan wandelen. Zij zullen het even zonder ons moeten stellen, want vandaag staan twee bezoeken aan organisaties op het programma, aan Bayan Muna, een politieke partij, en Karapatan, een mensenrechtenorganisatie.

Een verantwoordelijke van Bayan Muna legt ons duidelijk het ontstaan en de missie van de partij uit. In 1998 werd het Partylist systeem in het leven geroepen, met als voornaamste bedoeling gemarginaliseerde groepen een stem te geven in het parlement. Vandaag telt Bayan Muna het maximum aantal van drie volksvertegenwoordigers in de Senaat.
 
Bayan Muna ontstond in 1999 en nam toen voor de eerste keer deel aan de nationale verkiezingen. Daarvoor hadden alleen de elite, landheren en zakenlui een stem in het parlement. Bayan Muna probeert zoveel mogelijk wetten te creëren ten bate van de gewone Filipino, onder andere wetten met betrekking tot lonen, landbezit, hogere staatssubsidies voor onderwijs en campagnes tegen huiselijk geweld. Ze stellen bestaande onrechtvaardige wetten in vraag, zoals de btw-wet en proberen de Charter Change plannen van Gloria Arroyo tegen te werken. De bedoeling van deze Cha Cha is Gloria Arroyo de mogelijkheid geven zich opnieuw verkiesbaar te stellen. Iets wat onmogelijk werd door de grondwetswijziging na de val van de Marcosdictatuur in de jaren tachtig. De wijziging zou ook betekenen dat vanaf dan buitenlanders land kunnen bezitten voor 100%, dat vrije meningsuiting ondermijnd wordt en dat mogelijks de martial law, de krijgswet, opnieuw wordt afgekondigd.
 
De korte inleiding in het werk van Karapatan is indrukwekkend. We wisten zeer goed dat mensenrechtenschendingen geen uitzondering zijn op Filippijnse bodem, maar de confrontatie met reële cijfers werkt ontnuchterend. Sinds 2001, de start van het Arroyo-regime, werden al meer dan 900 politieke moorden geboekstaafd. Om nog maar te zwijgen over de verdwijningen en andere vormen van intimidatie. Dat dit geen bluf is, bewijzen rapporten van de Verenigde Naties en andere internationale organisaties.
 
Om de dag toch niet volledig Lakbayan-loos te beëindigen rijden we tegen de avond naar het Bonifacio-plein waar de Lakbayan Cultural Night gehouden wordt. Loeiharde politiek getinte rock wordt genadeloos door onze oren gejaagd, wat niet belet dat we volledig in de ban zijn van het engagement dat van deze jongeren afdruipt. Ook wij dragen ons steentje bij: met z’n allen op het podium terwijl Sander alias Mario in het kort onze impressies van de Filippijnse realiteit en ontmoetingen verwoordt.