The Bacoor Experience (9-12 juli)

Met de jeepney rijden we richting Bacoor, Cavite, naar het kantoor van Kasama TK. Dat belooft. Kasama TK is een nationaal democratische boerenorganisatie, lid van Bayan, de overkoepelende volksorganisatie. Kasama TK focust zich vooral op de problemen met betrekking tot het landbezit en streeft naar de invoering van een echte landhervorming. Daarnaast geven ze technische en politieke vorming aan boeren. In haar politieke educatie ligt de klemtoon op de schrijnende mensenrechtensituatie en de scheve machtsverhoudingen. Axel Pinpin, de voorzitter van Kasama TK, legt ons uit wat we tijdens onze eerste integratie in de urban poor community van Bacoor mogen verwachten.

Deze gemeenschap bevindt zich op paalwoningen naast en op de zee. Met het water tot aan de knieën staan is in deze buurt geen uitzondering. 9 Europeanen in een sloppenwijk: dat gebeurt niet elke dag, aanpassen geblazen.
 
 
Met veel bekijks worden we in de namiddag naar onze gastgezinnen begeleid. Die avond banen we ons een weg doorheen een zee van enthousiaste kinderen en de opzienbarende Filippijnse gastvrijheid. Een greepje uit onze impressies: huisjes getimmerd uit bamboestokken en golfplaten op een zee vol drijvend vuilnis, straatjes annex loopbrugjes van een armlengte breed die het evenwicht op de proef durven stellen, een toilet dat uitkomt recht in zee, ook wel de natuurlijke habitat van de echt lekkere mosselen die een uur later op ons bord liggen.

 
We worden onmiddellijk aangesproken met ‘ate’ (grote zus) en ‘kuya’ (grote broer), waaruit blijkt dat we in deze gemeenschap worden opgenomen. Filipino’s gebruiken deze benamingen niet enkel in gezinsverband, maar voor iedereen die iets ouder is als teken van respect.
 

 
Vanuit onze gasthuizen kijken we recht op de R1 uit, het ambitieuze bouwproject dat de levenssfeer van 26000 gezinnen, waaronder de onze, bedreigt. Dit project ging 4 jaar geleden van start en is niettegenstaande de protestacties van de lokale bevolking in voltooiing. Op termijn zullen zij moeten plaatsmaken voor toeristische infrastructuur, buitenlandse investeerders en een drukke verbindingsweg tussen Manila en de provincie. In ruil voor de onteigening worden ze met een handvol pesos op straat gezet. Hiermee wordt zelfs de schamele zekerheid van een dagelijkse portie vis met rijst op het spel gezet. De familiale banden tussen de plaatselijke burgemeester, de projectontwikkelaar en een congreslid doen de haren nog meer te berde rijzen. Zorg voor mensen blijkt hier geen prioriteit te zijn.
 
 
Door onze ervaring in deze gemeenschap besluiten we twee dagen later deel te nemen aan een protestactie, een zogenaamd ‘swimming protest’, beter te verstaan als een betoging met de voeten letterlijk in het smerige zeewater. Hoewel wijzelf ongeveer 90 procent van de betogers uitmaken, komt de pers er gretig op af. Ter vergelijking: 9 Filippijnen voor het stadhuis van Zwevezele die een project van de regering een “boe” toeroepen, welke journalist zou daar in hemelsnaam op afkomen? Een betere illustratie van de Filippijnse omgang met de media is moeilijk te vinden. Deze gebeurtenis confronteert ons met de sterke nood aan sensibilisering en educatie van de lokale bevolking.