bezetting... repressie... depressie

Een poging om jullie te doen meevoelen wat een impact de bezetting heeft op het gewone dagdagelijkse leven van de mensen hier in Jerusalem... Dit is slechts het verhaal van 1 dag... en met woorden kan ik het onmogelijk omschrijven.

's Morgens als ik toekom in de Center is de moeilijkste vraag. Kaif halek? Hoe gaat het? Een vraag die geen antwoord nodig heeft, mijn collega... zijn ogen vertellen je genoeg...

Stilaan krijgen we toch zicht op het plaatje, of althans een stukje ervan. Vanmorgen op de bus naar het werk, een half uur moeten wachten aan een checkpoint. De geirriteerde buschauffeur die nu vertraging had opgelopen maakte zich kwaad op de vrouw die als laatste de bus opkomt, ... mijn collega die op de bus zat probeerde de chauffeur duidelijk te maken dat het alleen maar de schuld van de israelische soldaten was, en dat hij zijn woede niet moest keren tegen deze vrouw die zelf slachtoffer was. Waar kan je met die woede naartoe? Je staat gewoon machteloos tegenover een totaal absurd crimineel systeem dat je leven onmogelijk maakt, ... en dat je gewoon moet volgen.

Emoties die op je schouders blijven hangen, die je niet zomaar van je af kan schudden. Zeker als je 's morgens al je huis hebt verlaten, en je vrouw alleen en doodongelukkig hebt achtergelaten omdat zij nergens naartoe kan, omdat zij hier woont maar geen blauwe identiteitskaart heeft, een Jerusalem-id, en dus al jarenlang haar familie in Bethlehem (5 km verder) niet meer kan bezoeken, omdat ze dan niet meer terug de checkpoint kan passeren om Jerusalem binnen te komen, en terug bij haar man en kinderen te geraken... Daar bovenop komt de constante angst om ergens op straat soldaten tegen te komen die je identiteitskaart vragen, en je dan oppakken en terugsturen naar buiten de muur rond Jerusalem. Vreselijk.

Er zijn veel mensen hier in deze situatie, man of vrouw met West-bank id. Zelfs als ze 19 jaar getrouwd zijn, krijgen ze geen recht om in Jerusalem te wonen. Als je dan zelf met je Jerusalem-id in de West-bank gaat wonen, verlies je ook je rechten op Jerusalem. Een bewuste politiek om Jerusalem Joods proberen te maken, maar waaraan de Palestijnen sterk proberen te weerstaan.

Vandaag ging ik mee naar het gemeentehuis, de municipality van Jerusalem, waar de mensen hun tax moeten betalen. Ze betalen hier enorm veel tax, vooral voor grond en eigendom, Arnona-tax genoemd. Mijn collega moest dit jaar voor zijn huis in de oude stad 11.000 shekel betalen, meer dan 2 maand loon. Hij heeft alles betaald, in verschillende schijven, maar hij moest terugkomen met het bewijs, want ze vonden niks terug. Hij had thuis een copie van het afbetalingsplan, volledig in het Hebreeuws, en ondertekend... maar blijkbaar vond de beamte het niet voldoende. Het papier moest officieel gelegaliseerd worden door een advocaat... nog eens 300 shekel en belachtelijk heen en weer geloop. Gewoon om toch maar in orde te zijn, kan je niet anders dan hen volgen in deze absurde logica. (2 dagen later vroeg ik of het in orde geraakt was, maar ze vertelden hem dat de beamte blijkbaar een fout heeft gemaakt, en er nog 3600 shekel moet betaald worden, binnen de 60 dagen) Je kan erom lachen, hoe ze zoeits kunnen uitvinden, maar het is hier bloedserieus als je in orde wil blijven... crimineel !!

Weeral een duidelijke politiek om alle arabieren hier te verdrijven. Onvoorstelbaar hoge taxen, onbetaalbaar voor normale mensen, enorme boetes als je niet betaalt, confiscatie, en ... weer plaats geruimd voor joodse settlers.

Ik moet er nog bij vertellen dat mijn collega in een huurhuis woont ergens in een gehucht van Jerusalem, voor 500 dollar per maand. Omdat het hier in de oude stad door de alomtegenwoordige soldaten onmogelijk is om samen met zijn vrouw te leven, op elke hoek van de straat vragen ze je identiteitskaart.

Hier zijn ze een synagoge aan 't bouwen, een eindje voor de ingang van de klaagmuur. Deze verkoper is totaal wanhopig en kwaad, waarom doet niemand er iets aan, joodse settlers hebben zijn vitrinekasten stukgeslagen, ze willen elke dag in zijn winkel komen bidden omdat het volgens hun prehistorische joodse heilige grond is... ze bieden hem miljoenen shekel om zijn huis en winkel te verkopen. Geen haar op zijn hoofd dat daaraan denkt. Maar hoelang kan hij volhouden? Zijn buurman toonde ons al zijn papieren, om zijn eigendom tegenover hem en zijn winkel te kunnen behouden moet hij 2,5iljoen shekel betalen...  

Om 17u kom ik thuis, mijn gastvrouw totaal over haar toeren. Ze was vanmorgen om 8 uur in het Ministerie van Binnenlandse zaken gaan aanschuiven, samen met haar 17-jarige zoon Sami, om een transitpaspoort voor hem te krijgen... en om half 1 's middags thuis gekomen. Er waren 70 wachtenden voor hen, mensen die komen voor een of ander document, voor een adreswijziging of een geboorteaangifte... en wachten is hier begeleid wachten, begeleid door soldaten of gewapende politie, die soms gewoon de rij afsluiten, beginnen te roepen of met hun geweer iedereen opzij duwen, iedereen een pas naar achter sturen, lachen.

Eens binnen, kan je niet gewoon rustig zitten en je beurt afwachten. Alle tassen worden gecontroleerd, en een klein spiegeltje, oorbellen of medicatie, dat zijn allemaal gevaarlijke spullen die je achter moet laten aan de inkom. In de lange rij wachtenden veel jonge vrouwen met hun babies, (jawel, die moeten erbij zijn anders kunnen ze niet geregistreerd worden). Op een bepaald moment sluit een soldaat uit pure verveling de rij af, iedereen een pas naar achter, geen commentaar, roepen, babies die wenen... en iedereen blijft kalm.

Mijn gastvrouw is een enorm vriendelijk en zachtaardig mens, 52 jaar, en jarenlang actief geweest binnen de vredesbeweging samen net de joodse organisaties. "Ik kan niet meer", zei ze. " I hate them, ik kan ze niet meer zien. Ik moest de hele tijd rechtstaan (ze heeft een zeldzame spierziekte en diabetes) Als kinderen werden we behandeld, als beesten. I could have kicked him, really. Wat moet het dan wel niet zijn voor die jonge gasten, als ik al moeite had om me in te houden. Ik weet niet hoe ze het doen. Ik weet niet hoe ik het heb kunnen volhouden, hoe ik heb willen blijven geloven in die vrede, ... onmogelijk, da's allemaal fake, die willen geen vrede"

Wat vieren de Israeli's in Jerusalem? 40 jaar wat?                                                          Awel, het antwoord is : the unification / de eenmaking van Jerusalem. Sorry hoor, maar ik kan absoluut niet volgen...