International solidarity mission Hacienda Looc

De eerste twee weken van mijn stage ben ik in Manilla gebleven. Het gaf me de tijd om even te acclimatiseren en de drukte en gekte van deze miljoenenstad “gewoon” te worden. Tijdens deze periode heb ik ook kennis gemaakt met de verschillende transport mogelijkheden in Manilla. Je hebt hier drie verschillende metrolijnen, die een 15 tal meter boven de drukste wegen van Manilla voorbij scheuren. Het enige minpunt aan dit systeem is dat deze metrolijnen zich niet goed verbinden met elkaar, een duidelijk verschil met de metrolijnen in bv Singapore of Bangkok. Als je van de ene metrolijn op de andere wil overstappen , moet je een paar shoppingcenters doorkruisen om er te geraken. Automatische ticketverdelers staan er als versiering bij en zijn allemaal al verschillende jaren “Temporary out of order”. Als gevolg staan er steeds ellendig lange lijnen om een ticketje te kopen.

In Manilla rijden er werkelijk duizenden jeepneys. Een jeepney is een omgebouwde Amerikaanse jeep, die in alle kleuren en formaten te vinden zijn. Je stapt langs achter in en er zijn twee banken tegenover elkaar die soms verbazing wekkend aantal Filipinos kunnen vervoeren. Er staan geen ramen in de jeepneys, na een ritje door het verkeer in Manila, kom je er dus vaak zwart van de roet uit. Je betaalt rechtstreeks een aantal pesos aan de chauffeur, die geeft je na een tijdje je wisselgeld weer, dat dan collectief wordt doorgegeven tot het bij de rechtmatige eigenaar terugkomt. Met een jeepney kan je overal geraken in Manilla en je kan overal op en afstappen. Dit maakt dat de jeepney soms werkelijk om de 10 meter stopt om mensen op te pikken of af te zetten. Het is enkel niet zo gemakkelijk om als buitenstaander de bestemmingen en routes te weten van elke jeepney.
Voor de rest rijden er openbare bussen op de belangrijkste verkeersassen en kan je tricycles-brommer met zijspan - nemen om kortere afstanden te overbruggen.
De eerste twee weken heb ik vooral bureauwerk verricht bij Ibon Foundation en vormingen gekregen over de huidige politieke en economisch situatie in de Filipijnen. Na twee weken heb ik deelgenomen aan de International Solidarity Mission in Hacienda Looc.

Hacienda Looc is een gebied in Nasugbu, ten zuiden van Manilla van 8650 hectaren. Dit gebied ligt aan de zee en biedt al eeuwen een bron van inkomsten en voedsel aan ongeveer 10000 boeren en vissers. Dit gebied is ook sterk in trek bij vastgoedmakelaars van Manilla. Het ligt aan een parelwit strand, heuvels en bergen bieden een fenomenaal uitzicht en het is slechts enkele uren rijden van Manilla. Het zou dus een ideale vakantiebestemming kunnen zijn voor de “lucky few” uit Manilla. Twee vastgoedbedrijven; Manila South Coast Development Cooperation (SMCD) en SM land in Manilla willen dit stuk land omvormen tot een imense toeristen zone. Sinds 2007 heeft de voormalige president dit gebied benoemd tot Tourism Priority Area.

Sinds dan worden boeren van hun land verdreven, is er een enorme militarisering aan de gang, ook privé securityguards van de twee respectievelijke bedrijven houden het gebied steeds in het oog. Oogsten worden er vernietigd en boeren worden tegengehouden om hun land verder te bewerken. Eigendommen worden vernietigd en in brand gestoken, boeren worden ontvoerd en onder dwang moeten ze vaak documenten ondertekenen, waarin ze vrijwillig afstand nemen van hun land. De voorbije jaren zijn er al 4 bewoners vermoord door de aanwezige militairen. Aan geen enkele moord is er tevens enige vorm van gerechtigheid geboden.

In een konvooi van 4 jeepneys vertrekken we smorgenvroeg vanuit Manila naar Hacienda Looc. Aan boord ziten er onderzoekers vanuit Canada, Japan, Maleisië en België natuurlijk. Ook verschillende participanten van volksbewegingen in Manilla nemen deel aan de international solidarity mission. Ter plaatse hebben we 3 dagen de getroffen bevolking geïnterviewd en feiten van mensenrechtenschendingen gedocumenteerd. We zijn er hartelijk ontvangen en bij de lokale bevolking gelogeerd en gegeten. Natuurlijk hadden we ook de uitzonderlijke kans om het gehele strand voor onszelf te hebben. Als je het gebied hier met je eigen ogen bekijkt kan je haast niet geloven dat dit allemaal zal verdwijnen. Het gebied wordt omsloten door twee bosrijke bergwanden. Dit woud zal ook weggekapt worden en omgevormd worden tot golfbanen, ongelooflijk. Na drie dagen en 200 interviews later vertrekt de groep terug naar Manilla. Ik verlaat Hacienda Looc met een dubbel gevoel. Ik hoop uit de grond van men hart dat deze vissers en boeren hun land kunnen behouden, maar ik betwijfel of ze dit daadwerkelijk ook zullen kunnen doen. Zullen er nog meer dodelijke slachtoffers vallen en zal de militaire repressie worden opgedreven na onze komst?

De volgende dagen bezoeken we enkele instellingen in Manilla om ons verhaal te doen en onze bevindingen openbaar te maken. We geven lezingen in de grootste Universiteit in Manilla en bij de Department of Agrarian Reform (DAR), hier wordt beloofd dat ze het dossier terug zullen bekijken vooraleer er een definitieve beslissing valt over het gebied.

Dit gaf een enorme voldoening en gejuich vanuit elke deelnemer van de international solidarity mission. Het werk dat we hebben verricht heeft zijn (voorlopig) doel bereikt! Na 5 intense dagen hebben we het weekend vrij om uit te rusten en te bekomen van de verschillende indrukken.

No votes yet