Blog van Edmundo

Eindelijk is het dan zover. We zijn klaar voor een lijfelijke confrontatie met de bezettingsmacht. Met z'n vieren -Ria, Mohammed, Sujith (een Canadese jurist) en mezelf- huren we voor 60 shekel (12 euro) een taxi die ons naar het Palestijnse dorpje Bil'in brengt, amper 11 kilometer buiten Ramallah.

Een kleine week had ik al doorgebracht in Ramallah en overal gonzde het dat wie in deze streken vertoeft, toch echt es een demonstratie tegen de Muur moet meemaken. Die van Bil`in bijvoorbeeld. Wilde verhalen deden de ronde over traangas en Palestijnse steenslingeraars. Mohammad en Ria, vanaf heden mijn reisgezellen, waren nog maar net in Ramallah aangekomen, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik het er na een klein weekje al voor bekeken hield. Tijd voor een beetje actie...

Wie van mening is dat Arabieren luiaards en leegloperszijn, enkel goed om aan waterpijpen te lurken en de godganse dag hun broek in een koffiehuis te verslijten, herziet die mening maar beter. Mijn eerste werkdag, maandag 3 augustus, begon om 7 uur ‘s morgens. Op dat ontieglijk uur hoor je me meestal eens vloeken en me wat dieper onder de lakens woelen. Zoniet vandaag.

Egmont zag voor u: "Le temps qu`il reste" Cinemapareltje van de Palestijnse regisseur Elia Suleiman.

Een ding moet ik ze toch wel meegeven, die Israelis. Ze zijn erin geslaagd een anti-militarist om te scholen tot een pseudo-expert in militair oorlogstuig allerhande. Wie leest en leert over Palestina, kan er niet omheen: Israel werd gesticht met in de ene hand een Bijbel, in de andere een semi-automatisch machinegeweer. Die Bijbel wordt al duizenden jaren met geen letter gewijzigd. Het wapentuig is altijd het laatste nieuwe snufje.

Bij het herlezen van mijn vorige hoofdstuk, besloop me een knagend gevoel van twijfel. Het is het onbehaaglijk gevoel waarmee iedere goede journalist wel eens te kampen krijgt. (Niet dat ik me tot deze categorie reken. Zo aanmatigend ben ik (nog) niet. Het ligt aan Mia Doornaert ziet u. Als dit in een kwaliteitskrant was verschenen, had zij omgetwijfeld al furieus gerepliceerd en me uitgescholden voor antisemiet en ander vuil van de straat en me vervolgens met haar pen ritueel gevierendeeld.) Het gaat om de prangende, en daarnaast ook existentiele vraag: "Ben ik bevooroordeeld?

Egmont las voor u: "Palestina, de laatste kolonie?" van Lucas Catherine

“Palestina?!”
“Ja vader, Palestina.”