Ecuador: staatsgrepen schaden de gezondheid

Op 30 september werd de Ecuadoriaanse president Rafael Correa geconfronteerd met een opstand van een deel van de politie. Het leek wel een poging tot staatsgreep, maar dan een slecht uitgevoerde - à la Manila, zou ik zeggen. Met het nodige Gabriel García Márquez-gehalte ook: de president die met een gasmasker tegen het traangas een hospitaal wordt binnengebracht, daar dan 12 uur lang gegijzeld wordt door de politie, om tenslotte in een rolstoel ontzet te worden door militairen.

Intussen bereikten ons heel wat berichten vanuit Ecuador, o.a. van Erika Arteaga, een jonge activiste van de People's Health Movement-Latijns-Amerika, een partnerorganisatie van intal. Zij bracht de nacht op straat door, in de buurt van het hospitaal waar Correa zijn penibele momenten doormaakte. Ze verwoordt waarom ze Correa ging verdedigen, ook al krijgt de president veel kritiek van de sociale bewegingen omdat zijn beleid veel toegevingen doet aan de zakenwereld en de multinationals. Erika schrijft:

"Ik ging bijna met tegenzin de straat op, maar zonder Correa: wie en wat zou er in de plaats komen? Ik kwam op straat om de gratis gezondheid die in de Grondwet staat toch een beetje te verdedigen, en voor de voedingsprogramma's, en voor het ministerie van Sociale en Economische Inclusie (waardoor de straatkinderen vandaag op zijn minst wat aandacht krijgen). Ik kwam op straat om de Onderzoekscommissie over Openbare Kredietverlening toch een beetje te verdedigen, die toeliet om de buitenlandse schuld van Ecuador illegaal te verklaren en de afbetaling ervan tenminste te herschikken."

Erika besloot haar brief met: "Toen ze president Correa bevrijdden, waren we blij, want we hadden GEWONNEN, nog maar eens een overwinning afgedwongen op straat, want DE REVOLUTIE IS VAN ONS en niet van een president."

We kunnen er nog aan toevoegen dat (pogingen tot) staatsgrepen in landen die deel uitmaken van de alternatieve alliantie ALBA, bijna per definitie een vuil VS-geurtje hebben. Denk maar aan het rijtje Venezuela (2002-2003), Bolivia (2008), Honduras (2009) en nu dus Ecuador. Een kwestie van "Correa sí, yanki no!" dus.

Vrijdag 1 oktober, amper 24 uur na de start van de onrust, stonden we met een 100-tal mensen te betogen voor de Ecuadoriaanse ambassade, om de democratisch verkozen president Correa te steunen, én de mensen op straat waarover Erika het had. Ringo had een goeie slogan gevonden, onvertaalbaar in het Nederlands: "Les coups [d'état] ne sont pas bons pour la santé [des peuples]", vrij te vertalen als "staatsgrepen schaden de gezondheid van de volkeren".

Op het einde van dit nieuwsfilmpje zie je beelden van deze actie.

 

 


Average: 4 (2 votes)