De adembenemende avonturen van Didi in Syrië

Ik moest even aan de kant gaan staan toen ik Didier Reynders – tegenwoordig minister van Buitenlandse Zaken – vanochtend op m'n autoradio hoorde. In een gezellige tête-à-tête met Lisbeth Imbo in De Ochtend ging het over Syrië (maar de minister liet al meteen verstaan dat hij natuurlijk ook nog uitstekende contacten onderhoudt met zijn ex-collega's van Financiën in Europa, noblesse oblige).

Minister Reynders heeft voor Syrië al een volledig uitgewerkt interventieplan klaar. Hou je vast:

• De observatiemissie van de Arabische Liga moet worden uitgebreid, zowel kwantitatief (meer deelnemers) als kwalitatief (met VN-deelname). “Het is belangrijk om daar met velen te zijn”, vindt Reynders. Wat Syrië daarvan vindt – een onafhankelijk en soeverein land, toch? – lijkt voor de man niet meer dan een vervelende bijkomstigheid.
• Maar ook het mandaat van die missie moet worden uitgebreid: “Ze moeten niet alleen observeren, maar ook kalmeren”, aldus Reynders. In het taaltje van het internationaal humanitair recht heet zoiets dan ook niet meer observatie, maar 'peace making'. Voor een goede verstaander: dat is actief tussenbeide komen tussen strijdende partijen. Veel 'peace' is daar gewoonlijk niet aan.
• La Imbo wilde weten of er toch ook geen veiligheidszone moet komen in Syrië. “'Tuurlijk!”, trapte Reynders deze mooie voorzet met de ogen dicht binnen. Maar deze keer zal het niet, zoals in Libië, opgelost geraken met een simpele no-flyzone, afgedwongen door bombardementen. Neenee, nu zullen er grondtroepen nodig zijn.
• En die dappere Belgen, drong Imbo tenslotte nog even aan, die gaan dan toch wel mogen meedoen? Bwa ja, als het aan minister Reynders ligt is dat zeker een optie.

En, wat hebben we geleerd deze Ochtend? Ten eerste: met Reynders op Buitenlandse Zaken hebben de Navo en andere oorlogsstokers geen De Crem op Defensie meer nodig. Ten tweede: onze beleidsmakers willen zich met de grootste lichtzinnigheid in een volgend militair avontuur à la Afghanistan, Irak of Libië storten (onnodig hier het aantal doden, gewonden en vluchtelingen van die oorlogen te herhalen, om nog maar te zwijgen van de economische, sociale, culturele en ecologische ontwrichting). Ten derde, Didier Reynders is even bekommerd om het internationaal recht als om fiscale rechtvaardigheid. En tenslotte: Lisbeth Imbo is niet mijn beste vriendinneke.