Blog van Nachtraaf

Maandagavond. We zitten in het Jadal centrum hier in Bethlehem, we zijn uitgenodigd voor een concert en wachten, eerlijk gezegd, met de nodige terughoudendheid tot het begint.
 

Their names are Badr (25) and Rawad (28), they live in Hebron and at night they take us to coffee shops and restaurants. Badr is a dentist and Rawad is a GP, a manager of a HWC centre. We're staying with the family of the latter.

They look pretty innocent, and at first we were maybe a little bit prejudiced. We thought they finished their education abroad and that they were probably kept out of harm's way by their protective families.

Well, we were wrong.

Pal in het centrum van Hebron zitten enkele Joodse kolonisten en de situatie is er bijgevolg helemaal verwrongen. Er wonen slechts een 500-tal Joden in Hebron tegen 130 000 Palestijnen, maar die 500 kolonisten hebben wel de bescherming van een substantiele legermacht.

Om er te komen, passeer je door een checkpoint. In een soort bouwvakkershut staat een metaaldetector en een tafeltje. Vanachter glas houdt een Israelische soldaat de wacht. Pas als je door de metaaldetector komt, krijg je de Israelische soldaat te zien, anders is hij te bang.

We leren al snel iets meer over onze nieuwe locatie.

De hele voormiddag assisteert Maryam een Palestijnse dokter in een ander medisch centrum van HWC, gelegen op wandelafstand van de oude stad.

Relaas van een foute eerste indruk.

We arriveren in Hebron en de dokter die ons rondleidt in het medisch centrum van HWC, lijkt lichte verwijfde trekken te hebben. Hij heeft gestudeerd in Egypte, een peperdure ervaring, niet alleen naar Palestijnse normen, maar evenzeer naar Belgische normen.

Joodse kolonies verschijnen in de achtertuin van deze dorpen en pikken het land in. De uitbreiding van de muur komt er dan ook niet voor veiligheidsredenen, maar om al het ommuurde gebied na verloop van tijd in beslag te nemen.

De voorbije dagen heeft Maryam een gynaecologe kunnen assisteren in haar mobiele praktijk. Een droom die waar werd, want Maryam wil niets liever dan zelf gynaecologe worden. Voor vertrek was ons gezegd dat haar stage vooral een observatiestage zou zijn.

We staan te wachten tot een concert begint en Jalal, een van de organisatoren, vindt tijd om iets te vertellen over zijn tijd in de gevangenis. Tien jaar heeft hij vast gezeten. Hij zegt dat ze hem extra hard gestraft hebben, omdat hij christen is. Voor dezelfde feiten, sowieso al peanuts in onze ogen, zou een moslim hooguit twee jaar gekregen hebben. Maar de Israelis willen dat de Christelijke Palestijnen zich buiten het conflict houden, dus wilden ze van hem een voorbeeld maken. Tien jaar cel.

Met een busje van Health Work Commitees trekken we van het ene medische centrum naar het andere. Onze tolk van dienst heeft een permanente glimlach en twinkelende ogen die zin in kattenkwaad doen vermoeden. Hij is 25 jaar oud, heeft een modieus kapsel en dito kleren.

We worden aan hem voorgesteld en net voor we instappen, roept hij enthousiast uit:

'okay, let's go and damage the wall'