Wat is de NAVO eigenlijk?

Waarom zich mobiliseren tegen de NAVO naar aanleiding van de Chicago top?


In mei 2012 vindt een belangrijke NAVO-top plaats in Chicago. Naar aanleiding daarvan organiseert intal een actie tegen de NAVO in Brussel. Maar wat is die NAVO nu precies? Waarom zich ertegen verzetten? Hieronder enkele elementen.


Wat is de NAVO?

De NAVO werd opgericht in 1949 door 12 landen, vandaag zijn het er 28. De NAVO is een verdrag dat de strijdkrachten van die 28 landen betreft. De NAVO op zich heeft geen eigen leger, maar de legers van de 28 NAVO-landen kunnen worden samengevoegd. Ze volgen een gezamenlijke strategie, ze hebben een geïntegreerde bevelstructuur en enkele eigen instellingen, en ze organiseren topbijeenkomsten waar ze hun beleid bepalen. De landen aangesloten bij de NAVO zijn goed voor een gezamenlijk militair budget van 1000 miljard dollar, waarvan meer dan 70% komt van de Verenigde Staten. Dit budget komt overeen met 65% van de werelduitgaven voor defensie.

De bestaansreden van de NAVO

Bij het creëren van de NAVO werd deze voorgesteld als een akkoord voor wederzijdse militaire steun om de vrede te bewaren en West-Europa te beschermen tegen invallen van de Sovjet-Unie. De NAVO was en blijft vooral een instrument van de Verenigde Staten, dat hen toelaat de strategische controle te behouden over Europa. In 1949 lag Europa in puin door de oorlog. Gelijktijdig met het economische Marshallplan verzekerde het NAVO-verdrag Washington de politieke, economische en militaire controle over een grote markt.

De NAVO is geen alliantie tussen Europa en de Verenigde Staten. Het is een militair contract dat toelaat dat de Amerikanen Europese troepen kunnen inzetten voor hun belangen en zo dus hun economische dominantie in de regio kunnen behouden. In de naoorlogse periode zag de meerderheid van Europees rechts voordelen in een onvoorwaardelijke trouw aan de VS om op die manier ook een stukje van de taart te kunnen krijgen en zich te wapenen tegen revoluties in de kolonies... of zelfs in Europa. Vandaag is de bestaansreden van de NAVO aangepast, maar niet fundamenteel veranderd.

De NAVO tijdens de koude oorlog

Vóór de val van het USSR functioneerde de NAVO als een controlerende macht, met militaire bassissen in heel Europa. Het is daardoor ook dat er kernwapens liggen in Kleine Brogel in België. Het verdrag laat de Verenigde Staten toe zich te mengen in binnenlandse Europese aangelegenheden, met steun van haar trouwe strategische bondgenoten. Het is in naam van een pact dat werd afgesloten in het kader van de NAVO dat fascistische kolonels de macht overnamen in Griekenland in 1967. Daarna hebben deze onophoudelijk steun gekregen van de leden van de NAVO.

Van een defensief naar een offensief beleid

Het einde van de Sovjet-Unie had ook het einde van de NAVO moeten aankondigen, maar niets was minder waar. De Verenigde Staten hervormden de NAVO zodat ze West-Europa onder de knoet konden houden. Joegoslavië was de eerste gelegenheid waar de NATO van een defensieve naar een offensieve strategie overschakelde. In 1995 en in 1999 werden de voormalige Joegoslavische republieken aangevallen door een coalitie onder leiding van de NAVO. Iedere keer onder het mom van een humanitaire interventie, en iedere keer zaaiden deze interventies dood en vernieling.

De NAVO vandaag, richting Oosten?

Sinds begin de jaren '90 is de NAVO een interventiemacht geworden. De Atlantische coalitie heeft nieuwe concurrenten gekregen: Rusland, en vooral China. Het Midden-Oosten en Centraal-Azië blijven van een groot geostrategisch en economisch belang. De bedreigingen van 'terrorisme' en niet meer het 'communisme' zijn grensoverschrijdend en overal. Het gevaar bevindt zich veraf, op het grondgebied van derde landen. Dit vraagt om preventieve en diepgaande interventies, volgens de NAVO.

 

In 2001 sleuren de Verenigde Staten de NAVO mee in een grootschalig offensief in Afghanistan, een 'noodzakelijke interventie' om de 'terroristische groeperingen' te verslaan. Die oorlog heeft het leven gekost aan duizenden Afghanen, het land onder bezetting geplaatst, en alle mogelijkheden vernield voor een eigen wederopbouw.

Libië werd ook onderworpen aan een NAVO-inval, met aan het hoofd ervan Frankrijk, Groot-Brittannië en de Verenigde Staten. Dit keer om het bloedbad te vermijden van Kadhafi-tegenstanders door het Libische leger. Deze bombardementen hebben gezorgd voor de dood van vele Libiërs en de vernieling van verschillende dorpen en steden. Multinationals van landen die lid zijn van de NAVO hebben zich intussen ontfermd over de rijkdommen van Libië.

Meer weten over de NAVO-top in Chicago van 20 en 21 mei? Lees het interview met Ludo De Brabander van vzw Vrede. Vrede vzw ondersteunt onze actie van 20 mei.

 

Afspraak op zondag 20 mei 2012! (de actie is afgelopen)

Kunnen we aanvaarden dat onze legers, onder het mom van de verdediging van de mensenrechten, landen en volkeren bedreigen, vernielen en vernederen? Stevenen we af naar een militaire confrontatie met China, Rusland en India? Welke voordelen kunnen we halen uit een alliantie met de Verenigde Staten? Geen!

Het is tijd voor verandering! De NAVO is het leger van de rijken uit de landen aan beide zijden van de Atlantische Oceaan. Niet alle Belgen zijn voor de NAVO. Het gaat om de fameuze 1% versus de 99%. 1% van de 28 landen die lid zijn van de NAVO, en die samen 13% van de wereldbevolking vertegenwoordigen. Is het aan 0.13% van de wereld om hun wil op te leggen door bommen, bedreigingen en terrorisme? Dat is veel geld en dat zijn veel burgerslachtoffers, ten gevolge van beslissingen genomen door enkelen.

Zondag 20 mei, terwijl de NAVO samenkomt in Chicago, zullen wij in Brussel een boodschap brengen van vrede en vooruitgang. Laten we ook onze stem horen! Doe mee met onze actie! Schrijf je in via de website, en verspreid de actie via Facebook.