Gaza, een jaar later. Getuigenis van Abu Khalil, ziekenwagenbestuurder


Abu Khalil is 44 jaar en werkt reeds een tiental jaar als ziekenwagenbestuurder voor de Union of Health Work Committees (UHWC). Onder de Israëlische bombardementen van de militaire operatie “Cast Lead” verloor hij meerdere collega’s. Een getuigenis.


“Het begon op een zaterdagnamiddag. De bombardementen hebben niemand gespaard: noch de vrouwen, noch de kinderen of de bejaarden. Volledige wijken werden vernietigd, huizen, regeringsgebouwen, wegen… Zelfs het medisch personeel werd geviseerd, wat me voordien ondenkbaar leek!

Werken met de schrik om het hart

Als ambulancier kom ik gewoonlijk als een van de eerste personen op de plaats van een drama. Dat is een verantwoordelijkheid en een risico. Als ze ons oproepen, moeten we het hoofd koel houden. Maar hoe is het mogelijk geen schrik te hebben met wat ik tijdens de militaire operatie in Gaza gezien heb? Hoe is het mogelijk dat de schrik me dan niet om het hart slaat en ik niet voortdurend denk aan mijn vrouw en acht kinderen?

In enkele dagen heb ik gezien hoe collega’s en vrienden gewond raakten, met amputaties als gevolg, of ik zag ze sterven door de bombardementen. De beschieting van een ziekenwagens van het Al Awda-ziekenhuis en van het medisch personeel zal ik nooit vergeten. Het gebeurde tijdens de evacuatie van gewonde burgers in Beit Lahiya. Het was verschrikkelijk. De ziekenwagen werd verwoest en alle leden van het medisch team raakten gewond. De bestuurder, Khalid Abu Sa’da, werd geraakt in het hoofd en de ambulancier, Arafa Abd Al-Dayim, is gestorven ten gevolge van verwondingen aan de borstkas. Een andere collega, Ala’ Sarhan, raakte ook gewond en werd meerdere uren voor dood achtergelaten. Hij heeft het overleefd maar zijn rechtervoet moest geamputeerd worden.

Deze mensen zijn mijn collega’s, maar ook mijn vrienden. Meer dan 10 jaar heb ik met hen gewerkt. Het is zeer moeilijk om te leven met wat er gebeurd is. Ik weet sindsdien dat we niet veilig zijn. Er werd zelfs gebombardeerd tijdens de begrafenis van mijn collega Arafa. Vijf leden van zijn familie werden op slag gedood…

“Ik wil geen naasten meer verliezen”

Ook mijn familie is niet aan de verschrikkingen ontsnapt. Het huis van mijn neef werd gebombardeerd terwijl hij en zijn gezin thuis waren. Twee van zijn dochters werden gedood, naast nog eens twee andere familieleden.

Ik heb grote angst dat er een nieuwe oorlog zal losbarsten. Ik wil geen naasten meer verliezen. Iedereen is enorm bevreesd en we maken ons zorgen over de toekomst van onze kinderen. Net als mijn collega’s wil ik maar een ding: vrede en betere zorgen voor onze patiënten. Dat is alles wat we vragen.”

Vijf verhalen, vijf drama's

Een jaar na de militaire operatie van Israël in Gaza, zijn vijf getuigen bereid over hun angst te praten. Zij vertellen hoe zij de militaire operatie toen ervaren hebben:

-Abu Khalil, ziekenwagenbestuurder
-Imtithal Abd Al-Dayim, weduwe en moeder van vier kinderen
-Marwan Asalya, chirurg in het Al-Awda-ziekenhuis
-Marwan Hamoudah, assistent eerste hulp bij de Palestijnse Rode Halve Maan
-Jehan Al-Aklouk, projectcoördinator bij UHWC