Filippijnse gezondheidswerkers op bezoek bij de Morong 43

Dr. Merry en Tere werden, samen met 41 andere gezondheidswerkers, gearresteerd in Morong, Rizal tijdens een training voor eerstehulpverleners op 6 februari 2010. Een bataljon van 300 soldaten en politiemannen viel het huis waar de training plaatsvond binnen met een vals huiszoekingsbevel. De gezondheidswerkers werden geblinddoekt en geboeid naar Camp Capinpin in Tanay, Rizal gebracht. Na de raid en de arrestaties legde het leger de media vuurwapens en ingrediënten om een bom te maken voor, als bewijs tegen de gezondheidswerkers. Ze werden beschuldigd van het bezit van vuurwapens en explosieven, een aanklacht die een vrijlating op borgtocht uitsloot.

Ondanks de bedenkelijke omstandigheden waarin de arrestatie plaatsvond, worden ze nog steeds vastgehouden. Hun zaak haalde de voorpagina’s van de kranten in de laatste maanden van het Arroyo-regime. Ze werden al snel bekend als de Morong 43, naar de naam van de plaats waar ze gearresteerd werden.

Omdat dr. Merry en Tere de training niet konden bijwonen, stelden de afgevaardigden van de partnerorganisaties voor om de deelnemers van de training naar hen toe te brengen. De stafmedewerkers van CHD regelden de nodige papieren en toelating voor het bezoek.

Op 16 juli, een vrijdagnamiddag, reisde onze groep de hele weg van Quezon City naar Camp Bagong Diwa in het zuiden van Manilla. We brachten wat voedsel mee voor tijdens het programma. We gingen eerst naar de afdeling waar de vrouwen gevangen zaten. Van de 43 gezondheidswerkers zitten 23 vrouwen en 15 mannen vast in Camp Bagong Diwa.

In dienst staan van de bevolking en toch vervolgd worden

Toen we aankwamen in de vrouwenafdeling, waren de gevangen gezondheidswerkers in gesprek met hun buitenlandse bezoekers van de United Church of Christ. Dr. Merry en Tere waren verrast toen ze ons zagen binnenkomen in de bezoekersruimte. De gezondheidswerkers kregen tranen in de ogen toen ze dr. Merry en Tere omhelsden.

De gevangen gezondheidswerkers verwelkomden onze groep met een kort programma. Ze noemden onze groep ‘de gezondheidswerkers die konden afstuderen’. Hun eigen training werd afgebroken door de illegale raid, twee dagen voor het einde van de training. Iedereen lachte met de bittere grap. Een deelnemer van Negros kon zichzelf niet voorstellen aan de andere gezondheidswerkers, omdat ze overmand werd door emoties.

Dr. Merry werd gevraagd om een update van hun zaak te geven sinds hun arrestatie. Ze vertelde dat ze niet wisten van welke misdaad ze beschuldigd werden tot hun ondervraging op de derde dag na hun arrestatie. Hun blinddoeken werden niet verwijderd gedurende 36 uren terwijl ze verder ondervraagd werden. Ze werden verhinderd te slapen. Tijdens de ondervraging werden ze onder druk gezet om toe te geven dat ze rebellen waren. Er werd hen verteld dat de anderen al hadden bekend. Sommige gevangenen hoorden geweerschoten buiten hun cel. Ze vreesden voor hun leven, vooral omdat de slachtpartij in Maguindanao, waarbij 57 mensen vermoord werden, nog vers in hun geheugen lag. Ondanks hun smeekbeden om hun advocaat te zien, werden ze gedurende 6 dagen incommunicado gehouden. Ze kregen geen toelating om iemand te zien, ook niet hun naaste familie. Dat gebeurde pas na het gerechtsbevel.

Ondanks het feit dat ze daarna hun advocaten te zien kregen, bleven ze voorzichtig. Vijf van hun collega’s werden weggehaald, toen ze aan het slapen waren. De aanklager gebruikt deze vijf nu als kroongetuigen om te bewijzen dat de 43 gezondheidswerkers wel degelijk rebellen zijn. Dr. Merry zei dat ze begreep waarom de vijf ‘bekend’ hadden, omdat ze denkt dat ze bedreigd en ernstig gefolterd werden. Na lange onderhandelingen en in beroep te zijn gegaan, werden de 38 gezondheidswerkers op 1 mei overgebracht naar Camp Bagong Diwa. Het leger weigerde om de vijf anderen, die van de groep werden verwijderd, ook over te brengen. Na de transfer voelden de 38 gezondheidswerkers zich enigszins bevrijd van hun angst om naar een onbekende plaats te worden afgevoerd.

Na het verhaal van dr. Merry werd de groep gevraagd om boodschappen van solidariteit over te brengen. Sommige gezondheidswerkers konden hun verontwaardiging niet bedwingen en negeerden de cipiers tijdens hun vurige steunbetuigingen voor de gevangen gezondheidswerkers. De gezondheidswerkers betreurden het feit dat ze ten dienste staan van het volk en dat net zij degenen zijn die vervolgd worden door de regering. Ze waren ook verbolgen over hun regering die de gezondheidssector verwaarloost.

“Wat hen inspireert, is de onaflatende steun van volksorganisaties”

We zetten ons bezoek verder in de aanpalende ‘hoogrisico’-afdeling waar de mannen gevangen zaten. Het is moeilijker om hen te bezoeken. De cipiers controleerden het aantal bezoekers. We moesten een strip-search ondergaan vooraleer we het gebouw binnen mochten. Ook het voedsel dat we meegebracht hadden, werd gedurende vijf minuten gecontroleerd door een cipier. Door het oponthoud, konden we slechts 15 minuten binnen blijven, amper genoeg om onszelf voor te stellen. In tegenstelling tot de vrouwenafdeling is er bij de mannen geen bezoekersruimte. We werden toegelaten in hun cel op de vierde verdieping van het gebouw.

Franco Romeroso, een van de gevangen gezondheidswerkers, klaagde over het feit dat ze werden behandeld als criminelen. Ze delen het gebouw met beruchte vakbondsleden, mensen verdacht van terrorisme en andere high profile verdachten die voor zware misdaden berecht worden. Wat hen inspireert is de onaflatende steun van volksorganisaties en andere mensen die in hun onschuld geloven. In naam van de groep drukte hij hun dankbaarheid uit voor ons bezoek en de steun voor hun zaak. Nanay Elma Deanon van Gabriela betuigde in naam van onze delegatie onze volledige steun tot ze zouden vrijgelaten worden. De cipiers luidden de bel, teken dat het bezoekuur was afgelopen.

Basisgezondheidstraining in het detentiecentrum

De gezondheidswerkers stoppen niet op met hun werk in de gevangenis. Door de armzalige faciliteiten en ventilatie worden vele gevangenen ziek. Door hun reputatie krijgen de gezondheidswerkers consultatievragen van medegevangenen. Om hun tijd in het detentiecentrum nuttig te besteden geven ze er vorming in basisgezondheid aan de gevangenen die geen medische verzorging krijgen.

De gezondheidswerkers die meegingen op bezoek kwamen terug naar buiten met de verhalen van hun collega’s die vervolgd worden omdat ze ten dienste staan van het volk. Ondanks hun angst dat hen misschien hetzelfde kan overkomen als de Morong 43 drukten ze hun engagement uit om ten dienste te staan van de gemeenschappen. Ze zijn er rotsvast van overtuigd dat de zaak waarvoor ze vechten juist en goed is.

Het lot van de 43 gezondheidswerkers blijft onduidelijk

Het hof van beroep wees, op basis van een doctrine die dateert van de krijgswetperiode, de vraag van de advocaten van de Morong 43 om de zaak te sluiten wegens de onwettelijke omstandigheden waarin de arrestatie gebeurde af. De nieuwe regering is reeds twee maand aan en nog steeds is het lot van de 43 gezondheidswerkers onduidelijk. Elke minuut die ze in gevangschap doorbrengen is een minuut van onrecht, niet alleen voor hen, maar ook voor de mensen die ze hielpen.

Op 10 augustus hield CHD zijn tiende Algemene Vergadering. Edre Olalia, een van de advocaten van de Morong 43, werd uitgenodigd om hen updates over de case te geven. Olalia zei dat we ons geduld niet moesten verliezen en onze campagne voor hun onmiddellijke vrijlating moesten voortzetten. Hij wees erop dat ondanks de nieuwe regering, de wetten en de rechters die de wetten interpreteren repressief en reactionair blijven. Voor Olalia is het de taak van advocaten van het volk, zoals hem, om de grenzen te verleggen en ruimte te creëren waar de strijd groter kan zijn. Hij benadrukte het belang van de steun van internationale solidariteitsgroepen en instellingen. Hij verwees naar de acties van de internationale gemeenschap om de politieke en buitengerechtelijke executies van activisten te stoppen. In 2006 resulteerde dat in een daling van het aantal moorden. Voor Olalia is het nog altijd de volksbeweging die de machthebbers kan beïnvloeden om de kant te kiezen van het volk en de Morong 43.

 

Op 22 juli beviel een van de gevangen vrouwen, Judily Oliveros, van een zoontje. Drie weken na de bevalling werd ze met haar baby weer overgebracht naar de gevangenis. Uit protest tegen deze onmenselijke behandeling gingen de Morong 43 op 21 augustus in hongerstaking.

Teken de petitie voor hun vrijlating!
 

 

Select ratingCancel ratingPoorOkayGoodGreatAwesome