En de NAVO... bleef voortbestaan


De leiders van de NAVO-lidstaten komen op 4 april bijeen in Straatsburg. We grijpen de gelegenheid aan om samen met Roland Marounek van intal-vrede en van het Comité Surveillance Otan de inzet van deze top te bekijken.


Een agressief verdrag

Roland Marounek. De Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO) is een militaire alliantie die in 1949 werd opgericht met als officieel doel West-Europa te beschermen tegen de “dreiging van het communisme”. Het Warschaupact (de militaire alliantie van de vroegere Oostbloklanden) werd meer dan zes jaar na de NAVO opgericht. Dat feit wordt doorgaans compleet “vergeten”. De herbewapening van West-Duitsland via de NAVO kon geheel terecht worden opgevat als een bedreiging voor de Oost-Europese landen. Volgens de meest elementaire logica moest de NAVO verdwijnen met het wegvallen van het rode gevaar. En toch is dat niet gebeurd. Na de val van het communisme werden nieuwe voorwendsels gezocht om het voortbestaan van de NAVO te verantwoorden. Vandaag moet ‘de vrije wereld’ beschermd worden tegen het terrorisme, het islamextremisme…

Top en nieuwe missie

Roland Marounek. De jaarlijkse top van de NAVO is altijd de gelegenheid om de grote richting te bepalen die men uit wil. Bovendien is dit de top van de 60ste verjaardag en van de volledige terugkeer van Frankrijk naar de Organisatie (Frankrijk stapte in 1966 uit de militaire bevelstructuur van de alliantie, n.v.d.r.). De secretaris-generaal heeft al enkele duidelijke lijnen voor het toekomstige strategisch concept. Een nieuwe dreiging is bijvoorbeeld de klimaatsverandering. Wat komt een militaire alliantie daarbij doen? Andere belangrijke kwestie: de relaties met de VN. Vandaag probeert de NAVO zich te vermommen in “humanitair leger”, ja zelfs “VN-leger”. De waarheid is dat de NAVO de militaire alliantie is van een handjevol westerse landen met belangen die uiteindelijk niet de belangen van de rest van de wereld zijn.

De NAVO lonkt naar het oosten

Roland Marounek. Ondanks het feit dat de NAVO bij de val van het communistisch blok het formele engagement aanging zich niet in de landen van het vroeger Warschaupact te zullen installeren, lijfde de Alliantie in 1999 toch drie van deze landen in (Tsjechië, Polen en Hongarije). In 2004 ging de NAVO op dezelfde weg voort met vooral de drie Baltische staten, Slovakije, Bulgarije, Roemenië,… Vandaag telt de alliantie 26 leden en na de top van 4 april zullen dat er ongetwijfeld 28 zijn (Albanië en Kroatië). Daarnaast gaat ze een hele reeks verschillende partnerships aan waardoor ze haar invloed uitbreidt. Met Israël vooral. Onder de dekmantel van de ‘strijd tegen de wapenhandel’ in de Middellandse Zee helpt ze Israël bijvoorbeeld rechtstreeks in zijn pogingen om het Palestijns verzet te smoren.

Het geval Frankrijk

Roland Marounek. Sarkozy bevestigt dat Frankrijk door het re-integreren van het opperbevel van de NAVO meer zal kunnen wegen op de beslissingen van de Alliantie… Het valt moeilijk te zeggen, maar het is een feit dat de Amerikaanse ‘peter’ relatief verzwakt is sinds zijn desastreuze agressie tegen Irak en het uitbreken van de kredietcrisis. Misschien is de Franse burgerij van oordeel dat het moment is aangebroken om echte invloed te winnen. In 2003 nam Frankrijk een zeer opmerkelijk standpunt in door zich te verzetten tegen de agressie in Irak. In de praktijk was dat niet zozeer uit vredelievendheid. Frankrijk was van in het begin betrokken in de oorlog in Afghanistan. Maar in Irak was Frankrijk de grote verliezer, stonden de economische belangen van het land lijnrecht tegenover die van de VS. Pas in 2007, onder Sarkozy, kreeg Total de kans op prospectie te gaan in de ‘bevrijde’ olievelden van Irak.

De NAVO op het terrein

Roland Marounek. Er is een serieus verschil tussen het discours van de NAVO en de realiteit op het terrein. Afghanistan is daar het beste voorbeeld van. De NAVO is deze oorlog zonder twijfel aan het verliezen. Zes jaar geleden was dat idee nog ondenkbaar. Enkele jaren geleden presenteerden de overheden van de NAVO met veel vertoon hun plan voor een “snelle interventiemacht”. Dat werkt eenvoudigweg niet. Ze vinden niet genoeg manschappen en middelen.

De NAVO-landen bezitten de grootste concentratie massavernietigingswapens, waaronder atoomwapens. Vorig jaar vroegen hoge officieren op rust na te denken over het ‘preventieve’ gebruik van atoomwapens. Welke richting zal dat uitgaan? Niemand weet het. Maar zeker is wel dat ook dat zal afhangen van de mobilisatie van de bevolking van de NAVO-landen.

Bron :

Solidair.