De Waanzin van Bommenwerpers


Op zondag 24 april 2016 was intal present op de Nationale Betoging tegen de aankoop van gevechtsvliegtuigen. Hoewel onze regering ze wil aankopen om onze veiligheid te verzekeren, vrezen wij dat ze enkel het tegenovergestelde zullen bereiken. Ze zijn een werktuig van destructie, opgelegd door de NAVO, en vormen een molensteen om de hals van toekomstige generaties.


Vlak voor Kerstmis lanceerde Minister van Defensie Steven Vandeput zijn strategisch plan voor Defensie. Het personeelsbestand van het leger krimpt van 32,000 naar 25,000 militairen. Daarnaast lijken alle aankondigingen verdacht veel op het boodschappenlijstje dat de NAVO meegaf aan minister Vandeput, alvorens hem af te zetten op de lokale beurs voor wapenhandelaars: 2 fregatten, 6 mijnenvegers, een handvol drones, Patriot-rakketten, en 34 gevechtsvliegtuigen. Die laatste, liefst met nucleaire capaciteit. De regering houdt niet van kernwapens, maar toch willen ze nucleaire wapens kunnen gebruiken met onze Belgische gevechtsvliegtuigen.

Het kostenplaatje van het strategisch plan: 9,2 miljard, enkel en alleen voor de aankoop. De regering schuift de rekening echter voor zich uit: Pas vanaf 2019 wordt er betaald, en dus is het aan de volgende regeringen om budgetaire oplossingen te zoeken voor de put die achtergelaten wordt door Michel & co. De kost loopt natuurlijk nog verder op: de volgende generaties betalen niet enkel de aankoop, maar ook het onderhoud, het gebruik en de modernisering van de gevechtsvliegtuigen. Dit wordt, uiterst conservatief, ingeschat op 15 miljard euro, enkel en alleen voor de gevechtsvliegtuigen. We spreken dus over 15 miljard euro die de komende jaren niet besteed zal kunnen worden aan onderwijs, niet aan hernieuwbare energie, niet aan gezondheidszorg, niet aan ontwikkelingssamenwerking.

Het gaat echter niet enkel over de financiële kost van de aankoop en het onderhoud van deze gevechtsvliegtuigen. We moeten het ook hebben over de menselijke kost. De chaos die we vandaag zien in het Midden-Oosten is een rechtstreeks gevolg van decennia aan Westerse interventies. Jongeren van 25 jaar oud uit Irak hebben niets anders gekend dan de bombardementen van 1991 en 2003, een embargo tussendoor, een bezetting en een onderdrukking van hun bevolking sinds de invasie onder Bush & Blair. Het hele land werd tot twee maal toe plat gebombardeerd, met een vernietigde samenleving tot gevolg.

Afghanistan? Of het gaat over de steun aan de Taliban toen ze een niet-westersgezinde regering moesten omverwerpen tijdens de Koude Oorlog of over de War on Terror die nu al 15 jaar aansleept zonder perspectief op vrede, eens te meer blijkt dat de interventies geen vooruitgang betekenen voor de bevolking, die nog steeds massaal het land ontvlucht. Libië? Vijf jaar na de start van de bombardementen gaan er stemmen op om opnieuw te gaan bombarderen. Het land zit met, afhankelijk van wie de analyse maakt, 2 of 3 concurrerende regeringen en vormt een nieuwe hoeksteen in het Kalifaat dat IS wilt opbouwen.

Het Midden-Oosten wordt al 25 jaar gebombardeerd. Tot nu toe heeft dat enkel meer chaos, meer oorlog, meer burgerdoden, meer strijdende extremisten en meer terroristische aanvallen opgeleverd. Wat doet ons denken dat onze bommen deze keer vrede zullen brengen? En net zoals dat ieder probleem eruit ziet als een nagel als je enkel een hamer hebt, vrezen we voor de gevolgen als bommenwerpers 40 jaar lang ons voornaamste werktuig voor buitenlands beleid zullen zijn. Het is dan ook essentieel om géén gevechtsvliegtuigen te kopen, en om volop in te zetten op een actieve vredespolitiek: een politiek waarin diplomatie, ontwikkeling en preventie centraal staan. 

Wij waren erbij op 24 april in Brussel. Bekijk hier de fotoreportage.