België moet ondubbelzinnig de vredespolitiek van de Congolese regering steunen


Sinds 30 april is het Oosten van de DR Congo opnieuw gedestabiliseerd door een muiterij, die zich M23 noemt. De Congolese regering wijst krachtig met een beschuldigende vinger naar buurland Rwanda dat eens te meer betrokken zou zijn bij dit conflict. Eens te meer wordt er regionaal en internationaal een rookgordijn opgetrokken om de ware schuldigen uit de wind te zetten. België mag zich niet langer hiertoe lenen.


Rwanda trekt aan de touwtjes

De Congolese regering stelt dat de oprichting van een nieuwe "rebellenbeweging" slechts een manier is van Ntanganda en zijn aanhangers om aan arrestatie te ontsnappen.
De regering zou het niet zo moeilijk hebben om korte metten te maken met deze beweging, ze hadden al 38 ton wapens van hen buit gemaakt, ware het niet dat de M23 plots "vanuit het niets" een geweldige militaire slagkracht kan ten toon spreiden.

In een gedetailleerde brief aan de UNO (zie hier) voert de Congolese regering bewijzen aan voor de Rwandese implicatie. Sinds meer dan 10 jaar verdedigt Rwanda haar belangen in het Oosten van Congo. Zelf een arm land met weinig grondstoffen, heeft Rwanda wel een elite die haar rijkdom haalt uit de internationale handel in grondstoffen. Het is een publiek geheim dat Rwanda kan steunen op commerciële netwerken in Kivu en dat die in stand kunnen gehouden worden via haar militaire invloed in de regio. Die invloed wordt telkens verzekerd via "opstandige bewegingen" zoals de RCD van Ruberwa of later het CNDP van Laurent Nkunda, die dan werd opgevolgd door Ntanganda. Laurent Nkunda verblijft momenteel ergens met huisarrest in Rwanda, tegen Ntanganda loopt er momenteel een arrestatiebevel.

De Verenigde Naties heeft een rapport bekendgemaakt dat de Rwandese implicaties erkent en veroordeelt.
Onder druk van de verenigde Staten zijn passages die hoge Rwandese militaire en politieke verantwoordelijken bij name noemen, uit het document verwijderd. Terwijl de Amerikaanse regering de mond vol hebben over "de cultuur van geweld" in de regio, nemen ze wel voortdurend bondgenoot Rwanda in bescherming.

Voor de V.S. is Rwanda, met haar militair gewicht, de stok achter de deur waarmee ze telkens de Congolese regering afdreigen en in de pas trachten te doen lopen.

Congo tussen twee vuren

De DR Congo heeft nood aan stabiliteit en eenheid om met haar magere inkomsten alles in het werk te zetten om het land herop te bouwen. Het land kan zich geen open conflict met een militaristisch buurland als Rwanda permitteren, zelfs als het dat zou willen.

Vanuit Europese landen en vanuit mensenrechtenorganisaties kwam sinds begin dit jaar een campagne op gang om Ntanganda te arresteren. President Kabila gaf tot aan de verkiezing de voorkeur om een politiek akkoord te sluiten met Ntanganda, eerder dan in te gaan op de internationale druk om die man te arresteren. Zijn motto was: "liever vrede dan gerechtigheid". Pas op 10 april, na de verkiezingen en met een nieuwe regering, dacht hij te kunnen ingaan op de eis vanuit het buitenland om Ntanganda te arresteren. Terecht vraagt de Congolese regering dan ook nu een duidelijke steun van die landen die om ter luidst riepen voor de arrestatie. De Congolese regering klaagt dan ook de hypocriete houding aan van Amnesty International Groot-Brittannië, dat nu oproept om... een wapenembargo in te stellen tegen het Congolese regeringsleger!

Stop eindelijk de hypocrisie

Sinds meer dan 10 jaar horen we steeds hetzelfde refrein vanuit de internationale gemeenschap, de Verenigde Staten op kop: het gaat in Congo over een intern conflict, waar het volk het slachtoffer van is en waarrond de internationale gemeenschap moet tussenkomen. Maar telkens komt dit neer op het in bescherming nemen van diegenen die de territoriale en politieke integriteit van het land aanvallen. De Congolese regering werd door de internationale gemeenschap in 2003 verplicht van een pro-rwandese rebellenbeweging in het leger te integreren, zogezegd om de vrede te vrijwaren, maar in feite werden zo de belangen van de Rwandese elite in het oosten gevrijwaard.

Iedereen die het echt goed meent met het Congolese volk, moet dan ook kant kiezen voor de inspanningen van de Congolese regering om greep te krijgen op het geheel van het grondgebied, de "rebellenbewegingen" te ontwapenen en het oosten te pacificeren. Hiervoor heeft de Congolese regering consequente steun nodig die verder gaan dan algemene verklaringen

Intal eist dan ook:

  • De volledige publicatie van het laatste rapport van de VN-expertengroep over de betrokkenheid van Rwanda bij de voorbereiding en de logistieke ondersteuning van de muiterij M23. We vragen ook een openlijke veroordeling vanwege de Europese Unie en de Belgische regering van de steun vanuit Rwanda aan M23.
  • We eisen tevens dat de Belgische regering ingaat op de vraag van de Congolese regering voor diplomatieke, militaire en logistieke steun voor de ontwapening van alle lokale milities en hun netwerken.
  • Intal eist tevens van onze regering dat ze in overleg met de Congolese regering bijdraagt tot de humanitaire hulpverlening voor de Congolese burgers op de vlucht voor de gevechten.
BijlageSize
Declaration_du_gouvernement.doc44 KB