Langs de bocht van de duivel naar de Caraïbische zee

Vrijdag 19 juli 2013

Reeds vroeg in de ochtend doet de plaatselijke haan zijn best om ons uit onze slaap te halen. We soezen verder en genieten van de onbekende geluiden die ons omringen. We ontwaken zalig wiegend in onze hangmatten met zicht op de vallei van de Finca la Europa. De gastheer brengt ons ontbijt in mat. Heerlijk.

hangmatStijn en gitaar

slapen

Ondertussen zijn er vier kinderen aangekomen voor een schooldag op de Finca. De leerkracht behelpt zich met enkele schoolschriften. Kleine Federico van vier jaar leert zijn eerste letters schrijven. Kinderen van twaalf oefenen op lezen door de Bijbel hardop voor te lezen. De leergierigheid van alle kinderen is mooi om zien. Ondanks alle bedrijvigheid op de boerderij laten ze zich niet afleiden. En als de juf even naar het toilet moet, houdt kleine Ernesto geduldig het toiletgordijntje vast zodat niets zichtbaar wordt.

kidskids

kidsLa Europa

Andres, één van de plaatselijke boeren is afgezakt naar de Finca. Hij bespeelt de Gaita (een fluitinstrument) en kent heel wat traditionele, plaatselijke liederen. Stijn haalt z'n gitaar boven en samen starten ze een jamsessie. Vrouwen, politiek, miserie en vreugde worden bezongen. We genieten van deze spontane zangstonde en schrapen de kelen voor een gezamenlijke 'ik hou van u'.

Omstreeks 11 uur nemen we afscheid van de Finca la Europa en vertrekken naar de Caraïbische zee. We nemen plaats in de wagen van Ingrid. Zij blijkt een bron van informatie en weet bij elk dorpje dat we passeren wel iets te vertellen over schendingen van mensenrechten. In deze regio is de militaire aanwezigheid voelbaar. In Echalan bijvoorbeeld is er een militaire post – met zandzakjes aan de straatkant – opgetrokken naast het ziekenhuis en recht tegenover de kerk. De militaire post kwam er na verschillende aanslagen van de guerilla met bomezels maar domineert nu het hele straatbeeld. In een volgend dorpje werden vorige week 70 leerkrachten bedreigd nadat ze geweigerd hadden om tijdens hun les informatie te verspreiden bij hun leerlingen om aan te sluiten bij het leger. De kinderen krijgen hier dus al enkele weken geen les meer want de leerkrachten durven zich hier niet meer te vertonen.

Onderweg zien we de eerste aanplant van Teakbomen. De plantages zijn twee jaar oud en nemen reeds heel wat vruchtbare landbouwgrond in beslag. Argos – een cementfabricant – is het meest actief op het vlak van boomplantages in deze streek. Deze multinational plant bomen aan om de CO2 uitstoot van de fabrieken te compenseren maar bovendien zijn er met deze aanplant heel wat premies op te strijken. Twee maal gewonnen dus. Maar voor de plaatselijke boer betekent dit minder grond en verschraling en uitdroging van de grond.

gras

herdenkingsteken moordpartij door paramilitairen

We houden ook even halt aan de 'Curva del diablo' (bocht van de duivel). Op deze plaats werden op één nacht verschillende mensen vermoord. Paramilitairen hadden de weg afgezet en hielden de mensen tegen voor controle. Diegenen die banden bleken te hebben met de Union Patriotica of andere progressieve bewegingen werden koudweg vermoord. Een gedenkteken in de bocht is de enige aanwijzing voor de tragedie die hier plaatsvond.

We komen aan in Coveñas. Met zicht op zee eten we 'trucha' (forel). Het is hier lekker warm. Na de maaltijd trekken we snel onze zwembroek aan en trekken naar het strand. De hitte drijft ons al snel het water in. De zee brengt echter niet de verhoopte afkoeling. Ik heb nog nooit gezwommen in zulk een warme zee. Naomi is niet te houden en overhaalt ons om toch nog enkele spelletjes te spelen op het strand.

Met een lekker koele pint in de hand en zicht op een prachtige zonsondergang in de Caraïbische zee beëindigen we deze solidariteitsreis. Het zit er op. Het was indrukwekkend en beklijvend.

Ingridtrucha

strandstrand


No votes yet