Over mijn stage en mobiliteit in een bezet gebied

 

Meer dan drie maanden werk ik reeds voor Sareyyet Ramallah in, u raadt het al, Ramallah. Hoe wel dit niet het oorspronkelijke plan was, ik zou voor Health Work Committees gaan werken, ben ik hier graag en heb ik niets dan lovende woorden voor Sareyyet.
De afgelopen maand organiseerden we een zomerkamp voor kinderen, niet minder dan 320 kinderen liepen hier elke dag rond om theater te maken, te dansen, potten te bakken, te voetballen, enzovoort.
Sareyyet Ramallah (of First Ramallah Group) heeft een heel grote draagwijdte bij de gemeenschap die ze dient. Ze biedt dan ook vele activiteiten aan, zo is er een voetbal en basketbalschool, waaruit meerdere succesvolle teams voortgekomen zijn, zowel mannen- als vrouwenploegen. Er is een dansschool; de Danadeesh dansgroep (Dabke), Contemporary Dance groep, er is een zwemschool, cultuurcentrum voor kinderen, aerobicslessen, enzovoort.
Ook mensen die niet geïnteresseerd zijn in één van de vele activiteiten kunnen hier vanaf 16uur terecht voor een drankje en een Argeeleh (waterpijp) op het terras, terwijl hun kinderen in de speeltuin spelen.
Wanneer mensen me op straat of in de winkel vragen wat ik doe en ik antwoord “I’m an intern at Sareyyet” behoeft dat geen verdere uitleg, bijna iedereen is lid of kent Sareyyet Ramallah van dichtbij.
 
Ook een lokale NGO als Sareyyet Ramallah heeft te lijden onder de bezetting. Een aantal weken geleden had de Sareyyet Troupe for Contemporary Dance een reeks optredens gepland van de performance “From Dust”. Er zou ook een optreden zijn in de Golan en in Jeruzalem, na lang aandringen was het gelukt om permits (toelatingen) te krijgen voor alle dansers om te kunnen optreden. Bij het passeren van Qalandia checkpoint om naar Jeruzalem te gaan liep het echter bijna mis. Voor wie Qalandia niet kent: het is één van de grootste en drukste, maar tegelijk ook strengste checkpoints in de Westbank. Wanneer je met de bus naar Jeruzalem wil (alleen maar voor mensen met een Jerusalem-, Israeli- of Foreign ID, of met tijdelijke permits), moet je uitstappen en te voet door het checkpoint gaan om nadien weer in dezelfde, of een andere bus in te stappen. Door Qalandia stappen is geen prettige ervaring: net als op een luchthaven dien je je bagage door de scanner te sturen en je te ontdoen van alle metaal, waarna je je paspoort of permit tegen een raam moet houden waarachter een soldaat zit die je bekijkt alsof je bent opgetrokken uit uitwerpselen. Het was op dit moment dat een soldate besloot één van de dansers te pesten en hem beval achteruit te gaan en opnieuw achter de draaideur te gaan wachten (een deur die geblokkeerd wordt tot wanneer de soldaat in kwestie beslist dat je weer door mag). Waarop deze jongen een verveeld gezicht opzette. Daarop kwam een andere soldaat ter plekke die de jonge danser verweet zijn vrouwelijke collega overstuur te hebben gemaakt. “Dat was niet de bedoeling”, antwoordt hij, “maar we zijn gehaast, we hebben een optreden in Jeruzalem”. Waarop de soldaat repliceert “Je weet toch dat wij je hier 5 of zelfs 10 uur kunnen vasthouden als we dat willen… Verontschuldig je bij mijn collega of je gaat niet door”.
Dit is maar een simpel voorbeeld van de vele dagelijkse pesterijen in het leven van Palestijnen…
 
Zoals ik al in oneindig veel discussies herhaald heb: ik kan me niet uitspreken over de Israëlische claim op het land, dat zou ik onterecht vinden, daarvoor zou ik met Israëli’s moeten praten, de Joode geschiedenis bestuderen, hun standpunt beter begrijpen… Maar wat ik dagelijks tegenkom zijn de uitwassen van een absurd systeem, een systeem dat discrimineert en regelrecht mensenrechten schendt. En daartegen kan ik me wel uitspreken. Families die van hun land worden afgesneden door een muur die plots wordt opgetrokken, miljoenen Palestijnen die nog steeds op de vlucht zijn, beperkte watertoevoer, die soms zelfs wekenlang afgesneden wordt, permits moeten aanvragen om je familie te bezoeken, …
 
In theorie ben je als international, als toerist, vrij om de Palestijnse gebieden te bezoeken. In de praktijk ligt het echter iets anders. Op Tel Aviv Ben Gurion luchthaven landen, is gelijk aan je blootstellen aan ondervraging. Basisvragen zijn: how long are you staying? Where are you staying? How much money do you have in your bankaccount? Can I see your creditcard? Do you know anyone here? Are you planning on visiting the Palestinian Territories? Die laatste vraag is de dooddoener, antwoord ‘ja’ en in het beste geval ga je door urenlange ondervragingen in het slechtste geval zit je meteen terug op het volgende vliegtuig naar huis.
De universiteit van Bir Zeit, nabij Ramallah, biedt een ‘foreign program’ aan, waarbij buitenlandse studenten voor een half jaar, of een jaar Arabisch kunnen komen studeren. Het is echter onmogelijk hier een visum voor te pakken te krijgen. Het is tevens onmogelijk om een werkvisum te versieren voor de Palestijnse gebieden, tenzij zeer uitzonderlijke gevallen bij internationaal erkende NGO’s. Mensen die voor werk of studies dus langere tijd in de Palestijnse gebieden willen verblijven kunnen enkel een ‘touristvisa’ van drie maanden verkrijgen. Om de drie maanden moeten ze dus de grens met Jordanië of Egypte over, in de hoop bij het opnieuw binnenkomen een nieuw toeristenvisum te pakken te krijgen. En voor het verkrijgen van deze stempel ben je overgelaten aan de willekeur van de Israëlische grensbeambten. Zo ging ik drie weken geleden naar Egypte, samen met een vriendin omdat zij vooral een visumverlenging nodig had. Wanneer we na een aantal dagen opnieuw Israël binnen gingen, stond zij voor mij in de rij. Ze ging dus naar de eerste beambte die vrij was en ik naar de volgende. De dame die ik voor mij kreeg was heel vriendelijk en zonder veel boe of ba kreeg ik opnieuw een toeristenvisum voor drie maanden. Mijn vriendin bleef echter verdacht lang weg… En toen ze na drie kwartier buiten kwam, stonden de tranen in haar ogen: slechts een maand. Dit, terwijl onze situaties vergelijkbaar zijn en we nagenoeg het zelfde verhaaltje verteld hadden over ons “verblijf in Israël”.
 
Binnen iets meer dan een maand ben ik terug in België, ik weet al dat ik zoveel zaken en mensen zal missen. Maar kunnen reizen en mobiel zijn zonder stress en pesterijen zal aanvoelen als een zegen.
 
 
 

 

No votes yet