Terug in de Filippijnen

Gisteravond kwam ik terug aan in de Ninoy Aquino International Airport van Manilla. De vlucht van Brussel via Abu Dhabi naar Manilla confronteerde me al met een belangrijk aspect van de Filippijnse realiteit. In Brussel stapten er al verschillende Filippijnse passagiers op het vliegtuig met hun handen vol cadeaus. Filippijnse migranten die met tijdelijke contracten in het buitenland werken worden verondersteld om voor de hele familie cadeautjes mee te brengen. Bij het inschepen in Abu Dhabi was ik samen met een handvol anderen een uitzondering: bijna alle passagiers waren Filippijnse migranten die uitgelaten klaar stonden voor een langverwacht bezoek aan het thuisland. De sfeer was navenant. Tot mijn verwondering was Tagalog de voertaal op het vliegtuig. Etihad, de nationale luchtvaartmaatschappij van de Verenigde Arabische Emiraten, heeft voor de vlucht naar Manilla zelfs een hele Filippijnse crew voorzien. Deze vlucht dient in de eerste plaats om de vele Filippijnse tijdelijke migranten in het Midden oosten heen en weer te vliegen.

Vandaag begonnen we met de eerste briefing ter voorbereiding van de partnerontmoeting. Jayson en Hans zijn er klaar voor. Ze hebben de nodige voorbereidingen getroffen. Nu blijkt dat we enkel nog de laatste losse eindjes aan elkaar moeten knopen, valt de eerdere zenuwachtigheid van me af. Dat kan natuurlijk ook zijn door de vertrouwde omgeving. Ik heb hier zo lang gewoond en gewerkt, ken de buurt (en een deel van het immense Manilla) als mijn broekzak. De eerste confrontatie met de drukkende, broeierige stad en met de ongelooflijke contrasten tussen arm en rijk stoot altijd een beetje af. Maar na een dag is het allemaal weer zo vertrouwd als voordien: het zweet op het voorhoofd, het lawaai van het verkeer op Quezon Avenue op de achtergrond, de tijdelijke elektriciteitspannes (2 X vandaag), de waterige oploskoffie, de schandalen over de politieke elite in de krant (20.000 dollar voor een dinner in New York tijdens het laatste bezoek van onze geliefde Filippijnse presidente) en vooral de Filippijnse vrienden en kennissen die zich uit de naad werken om het tij te keren. Feels like home.

No votes yet