Marie en Tine in Filippijnen

Hallo allemaal,

Na een week proberen is het eindelijk gelukt om onze blog op te starten. Dit niet enkel door onze computerkennis, maar ook door het drukke schema waarin we ondergedompeld worden.

Dus we zullen kort een overzicht proberen geven van onze activiteiteen en eerste indrukken in de Filippijnen. Ons avontuur start in Manila. De eerste indruk na meer dan 36u onderweg zijn: warm, luid, chaotisch,... maar  dit alles woog niet op tegen het warm onthaal van de mensen van CHD (en de nieuwsgierigheid die opgewekt wordt bij de lokale bevolking door onze bleke tint), we voelden ons dus snel thuis!

Onze belevenissen de volgende dagen waren zeer veelzijdig en impliceerden niet enkel het zuiver medische aspect.  Het gevecht op politiek vlak werd meteen duideijk bij ons bezoek aan Fairview, een gemeenschap die door de regering dreigt onteigend te worden en strijdt voor hun rechten en het behoud van hun grondgebied. Verder zijn we ook ondergedompeld in een cursus tandheelkunde en meer specifiek het prepareren van gebitsprothesen, dus indien thuis iemand tandjes nodig heeft? Verder hebben we ons nuttig proberen maken bij het helpen in de free clinic. Daar werden aan de lopende band gratis consultaties en acupunctuurbehandelingen uitgevoerd. Hier was het toch even wenkbrauwen fronsen voor onze Westerse kritische geesten wanneer we hoorden dat acupunctuur veelvuldig gebruikt wordt voor het genezen van ziekten waaronder leukemie.

Hiernaast kregen we veel presentaties over projecten van oa HEAD, HSA, free 43..., hebben we de Belgische ambassade en PGH (een algemeen ziekenhuis) bezocht. Drukke dagen dus.

Vandaag zijn we dan toegekomen in Negros, waar we morgen reeds van start gaan met de medische missies op het platteland dus het zal weer even windstil zijn, maar nu we vertokken zijn met onze blog, kunnen we jullie sneller updaten,

To be continued... Groetjes van ons!

Average: 4.5 (2 votes)

medische missie deel 2

Nu is het dus mijn beurt om kort iets te vertellen over mijn ervaring in Escalante. Na het chaotische inpakken en vertrek kwamen we dik 2u later toe waar we moesten zijn. De medische check-up zou plaatsvinden in de sporthal van het college van de karmelieten. (Lees: en betonnen plein met een basketring en een stel stoelen en tafels) 's Avonds dan de hele inrichting verzorgd, de vrijwilligers hun taken toegekend en in speedtempo zakken rijst verdelen in kleine pakken van 5kg en kleren sorteren om deze de volgende dag uit te delen aan de allerarmsten. Lekker bezweet konden we dan eindelijk bed in (lees: slapen op houten planken) want het zou de volgende ochtend vroeg dag zijn.

Ik kan vooral zeggen dat ik de missie vrij teleurstellend vond. Ze was georganiseerd door de Amerikanen en die dag zelf hebben we veel gedaan: oftalmologisch onderzoek, medische check-up, gebitsverzorging... (ik moet mij in ieder geval niet meer afvragen hoe het komt dat bijna geen enkele filipino nog een volledig gebit heeft). Ook de arts die mij begeleid heeft ben ik zeer dankbaar want het was absoluut braintraining, maar de teleurstelling kwam 's avonds. Om 5u kreeg ik plots te horen dat het 2-daagse programma teruggeschroefd was tot 1 dag en dat ik mijn plan maar moest zien te trekken want ze gingen mij hier gewoon droppen. Op zich niet zo erg, ik ben hartelijk onthaald in het klooster van de Karmelieten, maar er was dus veel eten over dat speciaal besteld was voor de Amerikanen (dat is dan naar de lokale vrijwilligers gegaan) en hun cultural night viel ook in het water. Van alle tandpasta die we ook meegegeven hadden voor de missie heb ik geen enkele tube gezien ter plaatse en ook dit maakt dat ik mijn conclusies kan trekken ivm wat aan wie uit te delen...

De volgende dag ben ik dan een area gaan bezoeken waar een massa volk zat te wachten aan wie verteld was dat er een grootschalige check-up zou zijn voor de kinderen. Dus alle kinderen waren thuis gehouden van school en de mensen waren bijgevolg kwaad en vroegen aan mij een verklaring voor de afwezigheid van de Amerikanen. Stond ik daar even met mijn mond vol tanden :s
Na het uiten van hun eerste frustraties en na gekalmeerd te zijn, werd ik dan toch opgenomen in de gemeenschap boven en kreeg ik de toestemming om er te blijven.

Het enige dat ik kan besluiten is dat qua organisatie het hier nog niet helemaal snor zit en dat er nog heel wat werk aan de winkel is!

Ik ben net Marie gaan ophalen in het klooster en we hebben een korte briefing gekregen over ons programma voor de komende dagen waar we ook suggesties mochten doen etc en ik kan zeggen dat er ons nog veel te wachten staat!

Tine

Medische missie

We werden voor drie dagen opgedeeld om elk op onze eigen medische missie te vertrekken.

Ik (Marie) werd op missie gestuurd naar de Kalabaklabakan Mountain Clinic, een zeer afgelegen medisch 'centrum' hoog in de bergen van Guihulngan. Onze reis naar daar was al echt een avontuur op zich. Eerst sorteerden we medicatie en kleren, om deze daarna allemaal in te pakken en in en op onze jeep te binden, waar we vervolgens ook nog eens met zeven personen in moesten. Daarna overnachting aan de voet van de berg, om dan de volgende ochtend de zware tocht door de bergen te beginnen.
Toen we eindelijk aankwamen met al ons materiaal, stonden er al tientallen families te wachten op ons. Ze hadden gehoord van de medische missie en hadden uren gereisd om met hun zieke familieleden naar de kliniek te kunnen komen.
Ik heb daar besnijdenissen uitgevoerd aan de lopende band, gevolgd door consultaties. Aangezien de kliniek altijd open bleef kwamen er zelfs in het midden van de nacht patienten om hulp vragen, die we dan onderzochten met een pillamp (noodzakelijk , aangezien er geen elektriciteit is).

De manier waarop de gezondheidswerkers daar te werk gaan met steriliteit was moeilijk te bevatten voor mij. Ingrepen gebeuren er gewoon in de open lucht, zonder steriel veld, het gebruikte materiaal werd eventjes op een vuurtje gekookt om vervolgens onmiddellijk opnieuw gebruikt te worden. Ondertussen zitten er vliegen en muggen op het materiaal, en overal lopen honden en katten rond.
Maar het helpen van de mensen gaf wel een enorme voldoening. Ze waren heel dankbaar dat ze geholpen werden. Sommigen onder hen wachtten al jaren op een dokter.

Na deze medische missie ben ik verder doorgereisd naar Escalante, om mij daar bij Tine te voegen.
Meer hierover volgt!

Marie