20-1) zaterdagavond 22/11: nog 1 keer slapen: de verkiezingen

EilaDe busjes: altijd een goede plek voor een babbeltje. Wat denken mijn busburen over de verkiezingen? Naast mij zit een moeder met haar zoon. Ze speelt met de 2 studenten bustickets in haar handen. "Studeert u ook?" "Ja, glimlacht ze trots, in de Misión Sucre (de mision van het hoger onderwijs), administratie!" "Hoe komt dat ?" "Ah, zegt ze, ik ben 51 jaar, maar ik heb nooit de kans gehad om te studeren. Ik ben alleenstaande moeder, ik moet werken om mijn zoontje (12) te kunnen (op)voeden. Maar nu met de studiebeurs van de regering kan ik het wel!"
"Voor wie gaat u stemmen zondag?" " Voor Chavez natuurlijk! Ik ben heel blij met die president, zoals nu bvb met die internationale crisis, als we zoals voordien nog zo verbonden waren geweest met de Amerikaanse economie dan waren we nu gewoon meegesleurd, en wie had de prijs moeten betalen? Wij, het volk!" Het is een leuk open gesprekje. Ik moet overstappen. Bij het afscheid omhelst ze me.
Op mijn volgend busje, zwaait Denise (24) mij toe. Zij is de artse van de gezondheidspost van vorige week. Voor haar is het een verplicht ‘rural' werkjaar in de openbare gezondheidszorg. Zij neemt elke dag dit busje naar Palo Negro. We gaan naast elkaar zitten. Tijdens ons hele gesprek zit zij voortdurend te SMS'n, de jongeren zijn er hier behoorlijk van gebeten. Haar vader heeft een ijzerwinkel, zij is naar een private school geweest. En was dan bij de gelukkige en slimme 80 uit de 2000 die Geneeskunde konden beginnen aan de Staatsuniversiteit. Zij wil geen huisarts worden maar verder specialiseren in arbeidsgeneeskunde. Eigenlijk is ze in staking. De Orde van Geneesheren organiseert hier al 5 maanden een nationale staking tegen de nationale regering. Ze gaat enkel svoormiddags werken voor de dringende zaken.
"Voor wie ga jij stemmen?" " Ik weet het nog niet, maar niet voor Chavez. Mijn ouders ook niet." "Waarom?" Dat kan ze niet goed uitleggen. Ze is niet akkoord met zijn beleid, maar wil het niet verder verduidelijken. Ik wens haar veel geluk met haar verdere leven toe.

In de polikliniek moet ik even wachten. Dra Jessie stelt mij de gynaecologe Prof Mercedes Herrera (49) voor. Een sjieke, vlotte, vriendelijke madame. Ze verdeelt haar tijd over de (openbare) polikliniek, haar privé-praktijk en de Staatsuniversiteit. Ze werkt al 13 jaar op de polikliniek, Jessie zegt me dat het een hele goede dokter is. We geraken aan de babbel. Ze is tegen Barrio Adentro (het gratis gezondheidsprogramma van Chavez ism Cuba). " We worden hier zomaar overvallen door al die Cubanen en we weten helemaal niet of het wel echte dokters zijn of techniekers. Ik heb bvb een voorschriftje gezien voor een kind met de dosis van een volwassene. ( Ik kan hier verduidelijken dat Dr Mercedes een te lage dosis geeft, en dat de Cubanen de juiste EBM dosissen volgen) En heel die Chavez-regering, allemaal vriendjespolitiek, corruptie. Het is heel erg onveilig om buiten te komen..."
"Ah, voor wie gaat u stemmen?" Ze moet hard lachen. " Ik ben niet politiek, maar het moet hier veranderen, ik dacht op Henry Rosales." ( info: dat is de rechterhand van de huidige deelstaatgouverneur van de oppositie op wie juist zoveel kritiek was)Pablo

Snamiddags kom ik bij de Polikliniek van Barrio Adentro de stralende Pablo (58) tegen. Hij loopt op krukken en heeft een RX bij met het resultaat van zijn operatie. Hij toont het trots aan Dr Nicolas (die van gisteren).
" Wat is er gebeurd?" " Ik ben geopereerd in Cuba. 17 jaar geleden ben ik van grote hoogte gevallen. Ik ben toen niet goed verzorgd. En jaar na jaar ging ik achteruit. Ik zat tot een paar maand geleden in een rolstoel. Ik heb naar de het Palacio Miraflores (regeringspaleis) geschreven, naar ‘Alo Presidente', het zondagse praatprogramma van Chavez op TV en radio. Ik ben dan zo samen met anderen uitgeselecteerd voor een operatie in Cuba, eigenlijk 2 keer voor mijn 2 heupen. Elke week vertrekt er een vliegtuig met 175 patiënten die geopereerd worden in Cuba."
" Amai, en hoeveel heb jij moeten betalen?" Hij lacht hardop. "Nee, dat is nu gratis! Allee, ons land betaalt de Cubanen met olie. En kijk, nu kan ik lopen!"
"Op wie ga jij stemmen?" Hij kijkt mij aan, van dat-weet-jij-nu-zelf-toch-wel, " Chavez por supuesto!"

'Primero Justicia'Eigenlijk heb ik nog niet veel gehoord van het programma van de oppositie.
Ik vraag het aan Jenny (51), de zus van Kika, zij is verantwoordelijke voor de planning in het openbaar ministerie in Caracas. Zij is hier omdat haar kiesdistrict nog steeds hier is: "Analisten zeggen dat dat juist de zwakte van de oppositie is . Zij is verdeeld en blijven kibbelen onder elkaar. Wat hen verenigt, is dat ze tegen Chavez zijn en terug naar de tijd voordien willen. Hun discours is: "Wij willen vrijheid van spreken. Wij willen geen communistisch land zijn, geen tweede Cuba! Wij willen een vrije markteconomie (versta: neo-liberalisme). Wij willen vrijheid van opvoeding: geen Escuelas Bolivarianos. (versta: wij willen de privatisering van het onderwijs)"
Het is inderdaad zo dat ik op de reclameborden langs de weg geen slogans zie, maar foto's met namen en partijnamen: Un nuevo tiempo (een nieuwe tijd), Primero Justicia (eerst gerechtigheid), Podemos (we kunnen het), Por el cambio (voor de verandering), Nueva Generacion Independiente (de nieuwe onafhankelijke generatie) etc..
(kleine anekdote over de locale kandidate, Tenyli Peralta, van die laatste partij, het is Miss Aragua! De lokale miljonair werd verliefd op haar en sponsort haar campagne. De mensen lachen om haar ‘Ah, die met slechts één hersencel')Bovenaan 'Miss' Tenily Peralta
"Van waar komen eigenlijk al die partijen?" Jenny legt mij uit: " Voor Chavez verdeelden 2 grote partijen om de 6 jaar de macht onder elkaar. Accion Democratica (SP) en COPEI (CVP). Zij kwamen in 1958 aan de macht met goedkeuring van USA na de val van Dictator Perez Jimenez. Door de macht onder elkaar te verdelen zetten zij de PCV (de communisten) buiten spel die gedurende al die tientallen jaren van dictatuur eigenlijk het verzet geleid had. In 1999 werd -tot grote verrassing van die 2 partijen- Chavez met zijn 'Movimiento Bolivariano 2000' (de voorloper van de huidige PSUV) verkozen, de mensen waren de jaren van miserie beu."

Eigenlijk ben ik nog niemand tegen gekomen die niet weet op wie te stemmen. Ik vertelde dat aan Pedro: "Ja, de bevolking is volledig gepolariseerd. Tot voor kort was dat ongeveer 60-65% voor Chavez en 40-35% tegen. De scheiding loopt langs de sociale klassen." "Het hele verkiezingsproces is ook al een half jaar bezig, de mensen hebben ook al in hun eigen partijën kunnen stemmen wie ze als kandidaat wilden. Het was ook voortdurend aanwezig in de pers de laatste maanden. We hebben 4 nationale kranten (allemaal oppositie), 5 nationale TV zenders (4 oppositie en 1 van de regering), en onnoemelijk veel regioniale kranten en zenders. Er is volledige persvrijheid, je kan zelfs stellen dat de oppositie de overmacht heeft op de media. En toch heb jij gemerkt in je gesprekjes met de mensen op straat dat ondanks die grote overmacht het volk toch weet waar het om gaat. Omdat ze het beleid voelen en uit die beleefde realiteit hun eigen besluiten trekken." Ik toon hem het krantenartikel dat ik uit België doorgestuurd kreeg, het is een artikel uit De Tijd dat stelt dat er een groeiende onvrede is tegen Chavez omwille van de oa stijgende inflatie 36%. " De inflatie is gestegen, maar ze is 22%, kijk maar op de site van de Centrale Bank www.bcv.gov.ve "

"En Pedro voor wie ga jij stemmen?" Hij antwoordt mij met een vraag: " Stel je was een Professor Volksgezondheid die helemaal heilig overtuigd is van het recht op een goede en gratis gezondheidszorg voor iedereen, op wie zou jij dan stemmen?" " Oei dat is een moeilijke.."

;o)