Le blog de Sofie Blancke

Jullie hoorden het waarschijnlijk al op het nieuws. Het Venezolaanse volk won het referendum met 54% tegen 45%. Dit wil zeggen dat Chavez (en elke andere persoon met een politiek mandaat) zich een onbeperkt aantal keren opnieuw verkiesbaar kan stellen. Zoals hier in België en ook in Frankrijk.

Tijdens de maand november verbleef ik in Venezuela. Ik was er uitgezonden door Geneeskunde voor het Volk en Geneeskunde voor de Derde Wereld. Sinds President Chavez daar in 1999 tot president verkozen is, gebeuren heel veel interessante dingen op sociaal vlak. Voor vele arme mensen in het Zuiden is Venezuela een baken van hoop. Ik was nieuwsgierig om te zien hoe dat daar nu concreet in zijn werk gaat.

'mijn halte' : Metro Chacaito in de ochtendzon, met koffieventersGisteren en vandaag: laatste ontmoetingen, nog even dit en dat bespreken, nog een boek ophalen, afscheid nemen, kadootjes zoeken, inpakken en.... straks naar de luchthaven. Deze nacht vlieg ik naar jullie terug, met een hart vol verhalen. Wie mij graag eens wil uitnodigen om te komen vertellen over Venezuela: mail sofie.blancke@gvhv.be

Carmen bij de ingangspoort naar de volkswijkCarmen (53), sociaal assistente, neemt me mee naar Sector La Cruz de Bello Campo, een arme volkswijkenclave, gewrongen tussen de wolkencrabbers van Chacao,het financiële centrum van Caracas. Ze heeft er een bijeenkomst met het Comité de Salud van Barrio Adentro (het gratis gezondheidsproject van Chavez ism Cuba).

Norelys in CatiaNorelys (63) neemt mij mee naar haar grote volkswijk Catia. Zij woont hier al haar hele leven en sinds jaar en dag zet zij zich in voor wijkopbouwwerk, een ‘luchadora social', sociale strijdster zoals ze hier zeggen. Ze wil me de ‘Ciudadella' tonen, een volksterrein binnen de wijk waar verschillende sociale dienstverleningen zijn ondergebracht: Barrio Adentro I en II, Mercal, de kleuterschool Simoncito, het noodopvangcentrum, de wijkradio etc.

Dr Yordan Barraez, coordinator MICVoor ik deze middag naar Caracas vertrok wou Yordan (40) me nog ontmoeten. Hij is de coördinator van de nieuwe opleiding Medicina Integral Comunitaria (MIC). Ik begrijp nu nog beter het concept, het is vreselijk interessant.

rood met blauwe stippen (de gele kleurden nadien ook blauw)De stad is stil. De mensen hebben heel de nacht gevierd. De staat Aragua en de stad Maracay is teruggewonnen op de oppositie. Ook in El Limon, waar Pedro woont, heeft de PsUV gewonnen en in Palo Negro ook, daar waar ik de voorbije 2 weken werkte. De mensen hebben grote hoop dat het nu op vele vlakken vlotter zal gaan om de vele sociale projecten uit te voeren.

stemlokaal in schooltje Caja de AquaIk ben deze morgenvroeg al gaan stemmen met Pedro in het schooltje om de hoek. Caja de Aqua is een rustige wijk van El Limon. Er wonen ongeveer 1200 families. De wijk ligt zo'n beetje tegen de bergen aan. Onderaan is het volkser, naar boven toe zijn het echte villa's. Het verloopt heel vlot, vertelden de mensen me. Ik mocht natuurlijk niet mee naar binnen.

EilaDe busjes: altijd een goede plek voor een babbeltje. Wat denken mijn busburen over de verkiezingen? Naast mij zit een moeder met haar zoon. Ze speelt met de 2 studenten bustickets in haar handen. "Studeert u ook?" "Ja, glimlacht ze trots, in de Misión Sucre (de mision van het hoger onderwijs), administratie!" "Hoe komt dat ?" "Ah, zegt ze, ik ben 51 jaar, maar ik heb nooit de kans gehad om te studeren.

Maria, Ibrahim en TeresaVorige zaterdag was ik op bezoek bij de Consejo Comunal van La Atacosa, een wijk binnen de deelgemeente Libertador, van Maracay. Op de diabetesdag had ik een paar van hen ontmoet, zij hadden toen voor de tentjes en de stoelen gezorgd in de gezondheidspost. Ze staan me op te wachten bij de bushalte en tronen me trots naar hun lokaal.