Le blog de Nele Maes

Mindanao zal ik niet rap vergeten. Mijn 1,5 maand ervaring bevatte werkelijk alles. Goede reispartners, prachtige stranden, fantastische gemeenschappen, sterke verhalen, overvloedig veel informatie maar een overdruk schema gepaard met pijnlijke en eenzame momenten, slechte reispartners, heimwee, oververmoeidheid en non stop ziek zijn...

Ik heb een boek waar ik alles in opschrijf. Goede dingen, grappige dingen, iets minder grappige dingen en zeer triestige dingen.  Maar er is 1 ding dat ik zoveel keer kan vertellen, zoveel keer kan opschrijven zonder verlichting of opluchting. Zonder het te kunnen of willen aanvaarden...

Op 3 july 2012 hebben ze mijn collega vermoord.

Hoe zalig is het om terug te keren naar bekend volk, om de verplichte kennismaking met routine vragen over te slaan. Daar stond ik dan terug bij ABI voor een kleine twee weken.

‘Once you visit Palawan, you always come back…’                                                                    

Dikwijls heb ik me afgevraagd waarom de Filippijnen brokkelige wit-makende creme op hun gezicht smeren, met een kleine zakdoek op hun kop paraderen,  vreemde humor hebben en houden van veel, VEEL eten. Maar vooral vraag ik me af hoe ze (over)leven in een tropisch paradijs verscheurd door corruptie, privatisatie, armoede en  machtsmisbruik...  Drie weken heb ik mogen meewerken met ABI, de lokale partner van Advocates,  en drie weken heb ik tussen de gemeenschappen geleefd.

“Welcome to the Philippines” zei mijn Philippijnse vliegvriendin die mij gedurende 12 uur met alle vagen had bestookt. Ze gaf mij een kus en zwaaide me vluchtig uit toen onze douane wegen scheidden.  Eventjes voelde ik mij alleen maar al gauw zag ik iemand dol enthousiast met mijn naam wapperen. Ik had Embeng, mijn coordinatrice gevonden.