Jean Bricmonts pleidooi voor non-interventie

Elke maand komt onze leesgroep samen om een hoofdstuk te bespreken uit Jean Bricmonts boek Impérialisme humanitaire (in het Nederlands vertaald als Humanitaire interventies, EPO)*. Elke maand stellen we vast hoe actueel zijn kritiek uit 2006 op de 'ideologie van de mensenrechten' is. 

 

Pleidooi voor non-interventie

Deze week, bijna een jaar na Libië en met een oorlog tegen Syrië voor de deur (wederom om de bugerbevolking te beschermen, uiteraard), vat Bricmont zijn standpunt over oorlog en vrede nog eens samen in een zeer lezenswaardig artikel: The Case for a Non-Inteventionist Foreign Policy.

Ik trakteer jullie graag op enkele citaten.

  • Over het principe van nationale soevereiniteit versus het recht van de sterkste: “The very starting point of the United Nations was to save humankind from “the scourge of war”, with reference to the two World Wars.  This was to be done precisely by strict respect for national sovereignty, in order to prevent Great Powers from intervening militarily against weaker ones, regardless of the pretext.  The protection of national sovereignty in international law was based on recognition of the fact that internal conflicts in weak countries can be exploited by strong ones, as was shown by Germany’s interventions in Czechoslovakia and Poland, ostensibly “in defense of oppressed minorities”. That led to World War II.”

  • Over de niet-verrekende gevolgen van de Westerse bemoeizucht: “Despite claims to act on behalf of principles such as freedom and democracy, US intervention has repeatedly had disastrous consequences: not only the millions of deaths caused by direct and indirect wars, but also the lost opportunities, the “killing of hope” for hundreds of millions of people who might have benefited from progressive social policies initiated by leaders such as Arbenz in Guatemala, Goulart in Brazil, Allende in Chile, Lumumba in the Congo, Mossadegh in Iran, the Sandinistas in Nicaragua, or President Chavez in Venezuela, who have been systematically subverted, overthrown or killed with full Western support.”

  • Over het alternatief: “The left should support an active peace policy through international cooperation, disarmament, and non-intervention of states in the internal affairs of others. We could use our overblown military budgets to implement a form of global Keynesianism: instead of demanding “balanced budgets” in the developing world, we should use the resources wasted on our military to finance massive investments in education, health care and development. If this sounds utopian, it is not more so than the belief that a stable world will emerge from the way our current “war on terror” is being carried out.”

Het pleidooi van Bricmont is zeker het lezen en bediscussiëren waard. De Engelse tekst verscheen op de alternative nieuwswebsite Counterpunch.org, een prima adres trouwens voor een dagelijkse portie media-detox. Een Franse versie heb ik nog niet gevonden.

Zwart maken

O ja. Het kan niet anders of een anti-imperialistische stem als Jean Bricmont wordt door het slijk gehaald in de weldenkende media. Er wordt hem "steun aan dictators" en "steun aan extreem-rechts" aangewreven. Zijn antwoord op die manke verwijten vind je hier.

---

* Het boek is te koop op het secretariaat van intal.

(Voor meer tekst en uitleg in het Nederlands, lees mijn interview uit 2008 met de auteur: "Mensenrechten als excuus voor oorlog?")

 

No votes yet