Le blog de le petit prince

Voor de meerderheid van de mensen die leven in de volkswijken van Kinshasa is de gezondheidszorg  niet toegankelijk. Daarom heeft Etoile du Sud een mobiele kliniek in het leven geroepen, die zicht verplaatst van het ene Comité de Santé Populaire naar het andere.

In 2005 richtte Etoile Du Sud haar eerste bibliotheek op. In het begin was dit niet meer dan een kast met enkele boeken in. Maar met de jaren groeide het aantal zodat de catalogus nu een 1000 tal boeken bevat.  De bibliotheek wordt sinds haar ontstaan geleid door Papa Gilbert. Een kranige zeventiger die elke dag met de glimlach en grootste zorg alles in goede banen leidt.

Nu ook dé reden om te vloeken ontdekt: op de WC zitten als het licht UITVALT!

De voorbije week al vaak gelachen met de “african time”. Maar deze morgen waren wij het wel die een uurtje vroeger dan voorzien gewekt werden. Boontje komt om zijn loontje Nog een beetje slaapdronken en met een afrikaanse haarcoupe rijden we naar Mikonga, een buitenwijk van Kinshasa. Hier wonen de armsten der armsten. Geen water, geen electriciteit.

Nog maar één week in Congo en nu al het toppunt van geluk ontdekt: op de wc zitten als de electriciteit terug aanspringt, terwijl iedereen buiten gek wordt om dezelfde reden. HEAVEN!

Vandaag de eerste grote uitstap. We gaan op schok met Dr. Jérôme en Stephaan. Doel van de tocht: 3 ziekenhuizen bezoeken en een eerste sightseeing in Kinshasa city (in niks te vergelijken met de buitenwijk waarin wij ons bevinden). We stonden klaar om 9h stipt Belgische tijd, maar vertrokken pas om 9h Congolese tijd wegens een technisch probleempje met de wagen. Vandaag werd ons trouwens duidelijk waarom we ons hier blauw betalen aan benzine.

We wennen langzaam aan onze nieuwe thuis, aan de warmte, aan het DEET-en. Aan de dode kakkerlakken in bad, waarop we trouwens de theorie van Kaat (“een dode kakkerlak voorkomt de komst van een nieuwe”) volop aan het uittesten zijn. Aan het Congolese voedsel. Gisteren arriveerde Mama Oudrade. Met een warme glimlach en in een prachtige Afrikaanse outfit kwam ze binnen. “Ik ben jullie maag voor de komende tijd! En jullie Mama!” Geweldig!

Het maagje knort. De ochtend was er veel te snel. Met “coup du lit” en suffige kop op het terras. Het is vandaag zondag en dus is het bibliotheekje van Papa Gilbert gesloten. Het is amper twee op twee meter groot en de boeken zijn bruin, versleten en extreem gedateerd en toch is dit voor hun een waardevol goed. Zij die niet kunnen lezen kijken in strips of kopiëren minutieus het boek dat ze in handen krijgen. Zij die kunnen lezen drinken woorden. Een meisje (ik schat tien jaar) zat met grote aandacht een plaat uit een anatomieatlas te bekijken.

Na twee hele korte nachten hebben we eindelijk eens kunnen uitslapen! Zalig… Vandaag staat er immers op onze planning: rustdag! Bij het ontbijt heb ik voor het eerst het veelbesproken melkpoeder geprobeerd! Beter dan verwacht moet ik toegeven… Je moet er wel genoeg in doen om het lekker smeuïg te maken! Wel “hart touching” hoe doodnormale dingen bij ons thuis hier gegeerde luxeproducten zijn. Melk, flessenwater, blanco papier, WC-papier (!), afwasmiddel, …