Le blog de Inge Neefs

Gaza bloedt op Landdag

In Gaza werden gisteren duizenden demonstranten door Palestijnse politie weerhouden om naar de grenzen te marcheren. Een segment vond alsnog een weg naar de grens met Israël, waar ze geconfronteerd werden met de kogels van het leger. Een dertigtal mensen zijn gewond, één persoon is in kritieke toestand en het dodenregister kent ook een nieuw nummer; hij heet Mahmoud Zaqout.

“Hoe vind je Gaza?” – Een verzameling indrukken uit een turbulent stukje wereld

“Hoe vind je Gaza?” Mijn bovenbuur antwoordt er standaard met rollende ogen, maar in immer enthousiast Iers Engels, op: “On google maps!”. De vraag stelt zich in quasi ieder gesprek, gemiddeld op rangorde nummer vier, na naam, afkomst en echtelijke status. Afhankelijk van mijn gemoed varieer ik tussen mooi en vreselijk, maar meestal balanceer ik met een antwoord dat het midden houdt tussen ‘helwa’ (zoet, schoon) en ‘ashkalia’ (problematisch).

Onderweg naar Gaza

In een haast, zo passeer ik door Egypte, gedreven om te weten of ik naar Gaza zou kunnen gaan en gestuwd om de proef onmiddellijk op de som te nemen. De taxichauffeur heeft me begrepen en herintroduceert me aan Caïro’s verkeerskannibalisme. De stedelijke buitenlucht smaakt naar benzine en het straatbeeld vult zich met wild toeterende auto’s, bestuurd door verbeten gesticulerende mannen met een betonnen poot op het gaspedaal, terwijl ze bruusk navigeren en scheerlings langs elkaar rijden.

Aan Vik

Gaza’s jeugd voor een verenigd Palestina

Op 30 maart herdenken Palestijnen wereldwijd Landdag en herdenkt men wat er gebeurde in 1976. Palestijnen organiseerden een algemene staking en diverse betogingen als antwoord op Israël’s aankondiging dat duizenden dunums van Palestijns land onteigend zouden worden om meer Israëlische kolonies te bouwen. Zes Palestijnen werden vermoorden, een hondertal werden verwond en honderden werden gearresteerd. Het is een dag die de strijd tegen Israël’s confiscatie van Palestijns territorium symboliseert.

Kief Gaza?

In februari schreef ik het volgende artikel voor het magazine van Vrede vzw:

“KIEF GAZA?”

Inge Neefs, een activiste die meevoer op de Freedom Flotilla om Israël’s illegale blokkade aan te kaarten, vertoeft sinds een drietal maanden in de Gazastrook waar ze als vrijwilliger voor de International Solidarity Movement (ISM) werkt.

Dodelijke dromen

Ashraf Abdellatif Iqtifan werd in 1980 geboren in Gaza-Stad in een kroostrijk gezin van 10 leden. Hij groeide op met de Tweede Intifada die brutaal onderdrukt werd door het Israëlisch leger, wiens manschappen toen nog talrijk aanwezig waren in de Gazastrook. In 1991, toen Ashraf 11 jaar was, gooide zijn 13-jarige broer Rami een steen naar een Israëlische soldaat. De jonge Rami lacht jongensachtig breed op de licht vergeelde foto die zijn vader bovenhaalt. Eén van zijn collega soldaten zag Rami een steen gooien, haalde zijn geweer uit en raakte Rami tussen de ogen.

Israël ontvoert opnieuw vissers

Khan Younis. Mijn ISM collega’s en ik worden op zoete thee en innemend dartele hartelijkheid onthaald in de simpele huiskamer van één van de drie neven al-Laham. Er hangt een gemoedelijk sfeer in de living en de mannen grijpen iedere gelegenheid aan om joviaal te lachen. Hoewel ik hun Arabische tongval nog minder weet te ontcijferen dan dat dat van de gemiddelde Palestijn, ontlokken hun vrolijk twinkelende ogen geregeld een glimlach van me.

“Ik heb enkel nog jullie”

Dit moet het mooiste stukje Gaza zijn, denk ik terwijl ik samen met Vik, een ISM collega en Mohamed, de vertaler, een smal modderig veldweggetje bewandel. Het golvend open landschap is bezaaid onder een diepgroen grastapijt, een cactusveld, citroenbomen, enkele bloeiende amandelstruiken en onkruid, in hetzelfde felgroen, dat weelderig tiert op de onbewerkte akkers. Deze groene rust is uitzonderlijk in de overbevolkte Gazastrook.

Israël weigert Gazaanse gevangenen bezoekrecht

Ahmed Youssef Al Ahnan was slechts een kind van 17 toen hij zes jaar geleden in het huis van zijn tante aan het strand van Khan Younis werd gearresteerd. “Ik weet nog steeds niet waarom ze mijn jongen meegenomen hebben. Hoe kan het zijn dat ze een kind zomaar kunnen arresteren!?”, vraagt zijn moeder geagiteerd terwijl ze de foto van haar zoon stevig vastklampt. Vandaag is Ahmed nog steeds opgesloten in een Israëlische gevangenis in de Negev woestijn. In de afgelopen zes jaar heeft niet één familielid toelating gekregen om hem te bezoeken.

Syndiquer le contenu