Verslag Filippijnenweekend

Voor mij was het Filippijnenweekend zeer betekenisvol. Ik zou niet alleen beginnen als stagair bij Intal de maandag daarop, maar het was ook een leuke ontmoeting met het groteske en verrassende land. Het deed natuurlijk deugd om zoveel informatie te ontvangen over een plaats waarvan ik alleen wist dat het een ontwikkelingsland was en bestond uit een aantal eilanden. Het was dan ook zeer leuk om al die personen zo passioneel te horen praten over hun ervaringen en avonturen.

Het weekend is zaterdagochtend van start gegaan met een sessie over de geschiedenis van de Filippijnen. Het was een leuke kennismaking met het rijke verleden van het land. Na een deugddoende middagmaaltijd, lekkere soep met balletjes en de ontmoeting met de andere vrijwilligers, hadden we de kans uit drie infosessies. Health, trade union en de vrouwenhulpverlening waren de opeenvolgdende keuzes. Al was het wel spijtig dat we er maar twee van konden volgen. Achteraf kon ik maar besluiten dat er nog veel hulp en tijd nodig is, maar al de bestaande organisaties hadden een diepe indruk op mij achtergelaten. Vooral de emotionele verhalen van onze Filippijnse vrienden hadden hun uitwerking zeker niet gemist. Het is moeilijk om er één getuigenis uit te halen, maar ik ga de uitdaging toch wel even aan. Joris vertelde ons het verhaal over de hulpverleners die werden vermoord door de Filippijnse autoriteiten. En dit alleen maar omdat ze waren bekommerd over de mindere gezondheid van de lokale Filippino's. Gelukkig zijn er nog altijd personen die hun plaats willen innemen. Deze vechtlust kan ik zeker waarderen, omdat hoop een absolute must is om de problemen van deze mensen te verhelpen.

Vooral het filmpje dat in de voormiddag werd getoond, was zeer krachtig. Beelden ontnemen je toch nog altijd meer gevoelens dan slechts woorden. Vooral de vele betogingen van de arme bevolking waren leuk om te zien. Een grote groep met een gemeenschappelijk doel die op straat komt om te vechten voor hun rechten is prachtig om te zien. Op die momenten wou ik dat ik daar bij hun op straat was. En natuurlijk vergroot het ook de goesting om zelf naar de Filippijnen te gaan, om deze problematieken met je eigen ogen te bekijken.

Na deze leerrijke namiddag was het tijd voor een voedzame maaltijd. Al ben ik niet echt meteen een visliefhebber, toch was het geen enkel probleem om mijn honger te stillen. Ook de bar en de pintjes uit Palestina konden me goed bekoren. Hierna was het tijd voor enkele Filippijnse dansjes en liedjes. Ik wou dat mijn gitaarspel even goed was! Na een avond die bestond uit stress verwijderende massages en een aantal muziekklassiekers, was het tijd om onder het wol te kruipen. Vooral het grote familiegevoel tussen deze verschillende culturen zal me zeker bijbleven. Eigenlijk was het precies als je op vakantie was.

Na een korte nacht was het tijd voor een sterk ontbijt. Had ik geweten dat het zo een koude en natte wandeling zou zijn, had ik meer gegeten. Maar niettemin was deze tocht doorheen Brussel zeer plezant. Van de markt in de Marollen tot de winkels waar je blijkbaar elk onderdeel kan vinden voor een warme stoof. We zagen het allemaal. Met dank aan onze gids die over elk gebouw en straat wel iets wist te vertellen. Ik had Brussel al vaker bezocht, maar de tegenstelling tussen arm en rijk was nooit helderder en realistischer geweest. Verder werd het ook wel eens tijd om mijn hoofdstad echt te leren kennen. Het is immers beschamend om te vertellen dat je al bijvoorbeeld naar Indonesië bent geweest, maar nauwelijks Brussel kent. Toen we na ongeveer drie uur terug in De Waterman kwamen, was het tijd voor een echt wel noodzakelijke warme maaltijd. Hierna begonnen de laatste sessies. Er was de mogelijk om te kiezen uit de twee volgende thema's: de relatie tussen de Filippijnen en de Verenigde Staten en de bespreking van de mensenrechten. Omdat ik lang geleden met mijn ouders en broers voet heb gezet op Amerikaanse bodem, koos ik voor het eerste onderwerp. Ik denk dat ik voor de groep mag spreken, als ik mijn hoop vestig op een hernieuwde relatie tussen deze twee landen. Vooral voor het belang van de Filippijnse bevolking. Omwille van mijn liefde voor buitenlandse politiek, vond ik dit de meest interssante sessie.

Omstreeks vier uur was het tijd voor de grote schoonmaak. Als we één ding hebben geleerd, is het wel dat een goede organisatie het begin van alles is. Na het meenemen van een gratis t-shirt en een pot confituur, was het tijd om terug te keren naar huis. Het feit dat ik deze nacht goed heb geslapen, wil zeggen dat we niet veel stil hebben gezeten. En zo moet het ook natuurlijk!

Na twee dagen van interessante mensen ontmoeten en kennis opdoen over de Filippijnen, kijk ik met grote voldoening terug op dit weekend. Niet alleen wil ik zo snel mogelijk aan deze stage beginnen, ik hoop ook ooit met mijn eigen ogen de Filippijnen te ontdekken.

Tot de volgende!

Damien