Le blog de Bert De Belder

Twee gewelddadige overlijdens in de Filippijnen, met amper drie dagen tussen, in omstandigheden die op het eerste zicht niets met elkaar te maken hebben, leren ons heel wat over engagement en opoffering, en over revolutie en contrarevolutie. Ter nagedachtenis van Willem en Ka Arman, neem ik graag hieronder de (door mij vertaalde, ingekorte en licht bewerkte) column over van mijn vriendin Carol, die verscheen in - jawel! - de Filippijnse zakenkrant Business World.

Ik moest even aan de kant gaan staan toen ik Didier Reynders – tegenwoordig minister van Buitenlandse Zaken – vanochtend op m'n autoradio hoorde. In een gezellige tête-à-tête met Lisbeth Imbo in De Ochtend ging het over Syrië (maar de minister liet al meteen verstaan dat hij natuurlijk ook nog uitstekende contacten onderhoudt met zijn ex-collega's van Financiën in Europa, noblesse oblige).

Minister Reynders heeft voor Syrië al een volledig uitgewerkt interventieplan klaar. Hou je vast:

Peter Bouckaert, “de Belgische topman van Human Rights Watch”, beweert in Humo dat zijn organisatie zich houdt aan een neutrale rol. Maar in het interview geeft de man weinig blijk van neutraliteit en objectiviteit. Bouckaert praat de Navo-bombardementen in Libië goed, want anders “was er een slachtpartij van gekomen”. En er werden “zorgvuldige voorzorgsmaatregelen genomen om burgerslachtoffers te voorkomen”.

Het was te denken: de oorlog van de westerse grootmachten tegen Libië heet natuurlijk weer netjes een “humanitaire interventie” - zoals eerder al in Kosovo en Irak het geval was. Er is zelfs een nieuwe term voor in voege, die nog onschuldiger klinkt: “de verantwoordelijkheid om te beschermen”. What's in a name?

Ik ben – altijd geweest en nog steeds – een fan van Pink Floyd. The Dark Side of the Moon was een van mijn eerste elpees (naast Deep Purple's Burn en een verzamelaar van Boudewijn De Groot), en ook het meeste vroegere (vooral) en latere (soms) Floyd-werk kon ik wel smaken (opgenomen op cassetjes, weet je nog?).

Vrijdag 25 februari.

Donderdag 24 februari.

Helwan is het allerlaatste station van een van de ocharme twee metrolijnen die Caïro (16 miljoen inwoners) rijk is. Van het Tahrir-plein zijn dat 17 haltes. Helwan is een voorstad van Caïro, in de industriële gordel. Doorheen een druk marktje vlak voor het metrostation zoeken we ons een weg naar het kantoor van het CTUWS, het Center for Trade Union and Workers' Rights.

Dinsdag 22 februari.